Аляксандр Сяргеевіч Пушкін



Дата канвертавання15.05.2016
Памер54.28 Kb.
Аляксандр Сяргеевіч Пушкін (6 ліпеня 1799, Масква — 10 лютага 1837, Санкт-Пецярбург) — рускі паэт, драматург і празаік; пачынальнік новай рускай літаратуры, заснавальнік сучаснай рускай літаратурнай мовы.

У ліцэйскія гады, своеасабліва выкарыстаўшы каноны рацыяналістычнай паэтыкі класіцызму, ён напісаў вершы «Успаміны ў Царскім Сяле», «Гарадок», «Ліцынію» і інш. Уваходзіў у літаратурныя гурткі «Зялёная лямпа», «Арзамас». У вершах гэтага часу вольналюбівыя настроі, імкненне пераадолець нарматыўнасць паэтыкі XVIII — пач. XIX ст., адысці ад жанрава-стылявой рэгламентацыі, дасягнуць свабоды паэтычнага слова («Вольнасць», 1817, апубл. 1856, у Расіі цалкам 1906; «Да Чаадаева», 1818, часткова без ведама аўтара апубл. 1826; «Вёска», 1819, апубл. 1826 і інш.). У падобным кірунку напісана паэма «Руслан і Людміла» (1820) у якой карціны гераічнага мінулага прасякнуты рамантычнай патэтыкай і гумарам, умоўнасць жанру паэмы-казкі спалучаецца з жыццёвасцю характараў, стылістычным багаццем і моўнай свабодай.

Паўднёвая ссылка — перыяд росквіту рамантызму А. Пушкіна, які найбольш выявіўся ў створаных тут паэмах. У творчасці А. Пушкіна «паўднёвыя паэмы» адыгралі вялікую ролю: «Каўказскі нявольнік» (1820-21, апубл. 1822) у многім падрыхтаваў «Яўгена Анегіна»; важнае месца ў далейшым будзе адведзена тэме мяцежнай «волі» і маральнага закону, заяўленай у «Братах-разбойніках» (1821-22, апубл. 1825), супастаўленню і проціпастаўленню гармоніі і стыхіі, «анёльскага» і «дэманічнага», пачатыя ў «Бахчысарайскім фантане» (1821-23, апубл. 1824). У гэтых паэмах упершыню выразна акрэсліваецца філасофскі падыход А. Пушкіна да праблем свабоды, кахання, асобы.

Адам–Бернард МІЦКЕВІЧ польскі паэт беларускага паходжання, публіцыст, асветнік.

Ужо ў ранняй «філамацкай» творчасці Адама Міцкевіча знайшлі адлюстраванне яго грамадска-палітычныя погляды на гісторыю і лёс роднага краю, ролю нацыянальна-вызвольнай барацьбы ў гістарычным працэсе. У паэме «Мешка, князь Навагрудка» (1822) створаны рамантычны вобраз жанчыны-патрыёткі і ваяводы Парая, гатовых на самаахвярнае змаганне дзеля вызвалення Айчыны. Гэта стала асноўнай тэмай усёй яго творчасці. У вершах «Ужо з пагодных нябёс...», «Картофля» выказваў пачуццё замілаванасці і любові да роднага краю, заклікаў маладых людзей да ахвярнасці і адвагі ў імя свайго патрыятычнага абавязку. Вершы ковенскага перыяду (1819—23) «Песня Адама», «Песня філарэтаў», «Ода да маладосці» сталі агульнапрызнанымі сімваламі філамацкага руху, у якіх нацыянальна-вызвольны пафас спалучаецца з роздумам паэта пра лёс усяго чалавецтва.У перыяд расійскай ссылкі напісаў «Санеты» (1826) і паэму «Конрад Валенрод» (1828). «Санеты», што складаюцца з адэскага і крымскага цыклаў, напоўнены глыбінёй душэўных перажыванняў, настальгічных патрыятычных пачуццяў і лічацца шэдэўрам сусветнай літаратуры. У іх паэтычнае майстэрства Адама Міцкевіча дасягала надзвычайнай віртуознасці. У сюжэце паэмы «Конрад Валенрод» выкарыстаны матывы гістарычнага змагання старажытных ліцвінаў супраць крыжакоў. Самы значны мастацкі твор А. Міцкевіча, вялікая нацыянальная эпапея — паэма «Пан Тадэвуш» (1834). У ёй маляўніча і яскрава раскрыты характэрны ўклад жыцця і побыту мясцовай шляхты, дадзены шырокая панарама народнага жыцця на Беларусі пач. ХІХ ст., яркія пейзажы Навагрудчыны і Налібоцкай пушчы.

Леся Украінка(25 лютага 1871 — 1 жніўня 1913) — украінская паэтэса і пісьменніца.

Барацьба, трагедыя, канфлікт–вось асноўныя рухавікі быцця, па думцы Лесі Украінкі і гэтай ідэяй барацьбы, дынамікі вечнага руху наперад і вышэй прасякнута ўся лірыка ўкраінскай паэткі. Гэта асноўная рыса яе стылю, стылю рэвалюцыйнага рамантызму.

Матыў барацьбы за нацыянальнае вызваленне развіваецца ў гучную тэму, пераплятаючыся з другой цэнтральнай тэмай - пра ролю паэта ў барацьбе народа за сацыяльную і нацыянальную свабоду. Гэтая адвечная тэма рамантыкаў, тэма пра ўзаемаадносіны мастацтва і жыцця, мастацтва і грамадства, развіта Лесей Украінкай ў шматлікіх творах: «Бывае, часам ...», «Цуд Орфея",«Сон», «Fiatnox!»

Адносна меншае месца ў паэзіі Лесі Украінкі займае так званая "асабістая лірыка» - тэмы кахання і прыроды. Прырода сваёй гарманічнай прыгажосцю ўсяляе ў душу паэткі ўпэўненасць у заканамернасці прыгожага, т. е. справядлівага ў свеце. Нездарма з прыродай звязаны ў яе самыя аптымістычныя вершы пра лёс сваёй песні (Спявай, мая песня ... "), пра непераадольнай волі да жыцця і барацьбе (« Урыўкі з ліста »), нарэшце, аб невынішчальнай веры ў перамогу над усім злым і несправядлівым («Як цяжка ..."). Вобраз буры - адзін з самых любімых вобразаў Лесі Украінкі. Адзін з яе шэдэўраў, гімн сілы, адвагі і мужнасці - «У непагодлівае хмару ...» - пабудаваны менавіта на гэтым вобразе. Часта тэма прыроды пераплятаецца з тэмай кахання. Арганічнага, здзейсненага адзінства гэта перапляценне дасягае ў паэме «Ізольда Белорукая» і ў знакамітай драме-феерыі - «Лясная песня», дзе на ім пабудаваны ўвесь драматычны канфлікт.



Джордж Ноэл Гордон Байрон, с 1798 6-й барон Байран— англійскі паэт-рамантык

Творчасць Байрана можна ўмоўна падзяліць на тры перыяды. Першы перыяд творчасці Байрана - гэта 1807-1809гг.: час стварэння зборніка «Гадзіннік вольнага часу» (1807) і сатыры «Ангельскія барды і шатландскія аглядальнікі» (1809). Паэт у гэты час рыхтуе сябе да дзейнасці ў Палаце лордаў. Сляды некалькі нядбайнага стаўлення да паэзіі прыкметны ў вершах зборніка. Зборнік выклікаў рэзкую крытыку. Але паэт быў разумны, смелы, здольны пастаяць за сябе, не шкадуючы прызнаных аўтарытэтаў, што і выявілася ў сатыры «Ангельскія барды ...». Разам з тым ужо ў першых вершах вызначаюцца асноўныя тэмы яго паэзіі. Такія тэмы: супрацьстаянне грамадству, страта сапраўдныхсяброў, каханне як аснова існавання, трагічная адзінота, блізкасць да дзікай прыродзе, а часам і жаданне сысці з жыцця – пастаянна будуць узнікаць у паэзіі Байрана на розных этапах. Джордж Байран з'явіўся адным з родапачынальнікаў і ярчэйшым прадстаўніком літаратурнага і філасофскага рамантызму, упершыню заявіўшы аб самакаштоўнасці творчай асобы, супрацьпаставіўшы яе асцярожнаму, кансерватыўнаму дыктату. Трагічны разрыў асобы і грамадства, незразумелы і адзінота паэта, яго права на самарэалізацыю не толькі ў літаратуры, але і ў асабістым жыцці – вось тыя каштоўнасці, якія склалі аснову творчасці Байрана.

Імкненне да волі ў Байрана не было паэтычнай дэкларацыяй, паэт не толькі спачуваў змагарам за свабоду, ён асабіста прыняў удзел у вызваленчай вайне грэцкага народа. Байран бачыў герояў і смерць на свае вочы. У вершы "Ты скончыў жыцця шлях ..." ён звяртаецца да героя, самааддана змагаўся за свабоду. Смерць за свой ​​народ, родную зямлю - шлях любога салдата, але ніхто з іх не будзе забыты.

Віктор Гюго — французскі паэт, раманіст, драматург; лідар рамантычнага руху ў Францыі.

Прадмову да драмы «Кромвель» (1827) - маніфест французскіх рамантыкаў. П'есы «Эрнані» (1829), «Марыён Делорм» (1831), «Руі Блаз» (1838) - увасабленне бунтарскіх ідэй. У гістарычным рамане «Сабор Парыжскай Багамаці» (1831) моцныя антыклерыкальныя тэндэнцыі. Пасля дзяржаўнага перавароту Луі Напалеона Банапарта (1851) эміграваў, выпусціў палітычны памфлет «Напалеон Малы» (1852) і зборнік сатырычных вершаў «Адплата» (1853).

Раманы «Адрынутыя» (1862), «Працаўнікі мора» (1866), «Чалавек, які смяецца» (1869), якія паказваюць жыццё розных слаёў французскага грамадства, прасякнутыя дэмакратычнымі, гуманістычнымі ідэаламі.

Асаблівае месца ў творчасці Віктара Гюго займае «Сабор Парыжскай Божай Маці» (1831), паколькі тут ён упершыню прадэманстраваў свае цудоўныя магчымасці ў прозе. Як і ў драмах гэтага перыяду, персанажы рамана абмаляваныя з дапамогай рамантычнай сімвалізацыі: гэта выключныя характары ў надзвычайных абставінах; эмацыйныя сувязі ўзнікаюць паміж імі імгненна, а іх гібель абумоўлена рокам, які служыць спосабам пазнання рэчаіснасці, бо ў ім адлюстроўваецца ненатуральнасць «старога ладу», варожага чалавечай асобе. У гэты ж перыяд дасягае поўнайсталасці і паэтычны дар Гюго.



1874 Гюго, зусім абыякавы да новых павеваў у прозе, зноў звярнуўся да гістарычнага раману, напісаўшы «Дзевяноста трэці год». Нягледзячы на мноства дакладных звестак аб рэвалюцыйнай Францыі, у рамане зноў перамагае рамантычная сімвалізацыя: адзін з герояў ўвасабляе бязлітаснасць да контррэвалюцыянераў, а другі - міласэрнасць, якая вышэй за ўсіх грамадзянскіх разладаў; рэвалюцыю ж пісьменнік называе «ачышчальным горанам», дзе парасткі новай цывілізацыі прабіваюцца скрозь хаос і змрок.




База данных защищена авторским правом ©vuchoba.org 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка