Цётка. Вера беларуса



Дата канвертавання27.07.2016
Памер29.54 Kb.
Цётка. Вера беларуса
Веру, братцы: людзьмі станем,

Хутка скончым мы свой сон;

На свет божы шырэй глянем,

Век напіша вам закон.

Не чарнілам на паперу,

Дзесь ў архівы не здае, —

Ён збірае поту меру

I на ніву нашу лье.

Землю поіць, ява родзе

Сок ў зярнятах нам на хлеб.

Спажываем, а ў народзе

Штось як шэпча: «Ўставай, слеп!»

Веру, братцы, ў нашу сілу,

Веру ў волі нашай гарт:

Чую агонь ў нас — не брыну,

Бачу, братцы, мы не з карт,

Мы не з гіпсу, мы — з камення,

Мы — з жалеза, мы — са сталі,

Нас кавалі у пламенні,

Каб мацнейшымі мы сталі.

Цяпер, братцы, мы з граніту,

Душа наша з дынаміту,

Рука цвёрда, грудзь акута,

Пара, братцы, парваць пута!



Цётка. МОРА

(Рэвалюцыя народная)

Не такое цяпер мора,

Не такі у хвалях шум:

Цяпер бурна, страшна мора!

Хваля поўна дзікіх дум.

Мора вуглем цяпер стала,

Мора з дна цяпер гарыць,

Мора скалы пазрывала,

Мора хоча горы змыць.
Мора злуе, крэпнуць хвілі,

Зь дзікім шумам бераг рвуць;

Гром грыміць за вёрсты-мілі,

З мора брызгі ў неба б’юць.


Мейсцам хваля стогнам рыкне,

Мейсцам плач сарвецца з губ,

Мейсцам бераг болем ікне,

Гром грыміць у тысяч труб.


Мора зброіцца палкамі,

Шум русалак разбудзіў,

Запаліўся смок агнямі,

Неба чорны гнеў пакрыў.


Бог сярчае: злая бура

Псуе вельмі сьвяты сон.

Б’ецца, рвецца ўся натура,

Аж дрыжыць нябесны трон.


Трон дрыжыць, ня сьпяць прарокі,

Бог склікае сьвяты сход;

А там радзяць, што аблокі

Мусяць штурм пусьціць у ход.


Бой пачаўся. Войска Бога

Залпам паліць ў горды хвіль...

Мільён згіне, – нова змога

Расьце крэпка праз сто міль.

Растуць сілы мора злога,

У размаху відзен гарт.

Не адступяць войскі Бога...

Бой пачаўся не на жарт.

Такі бой вякамі жджэцца,

Такі бой гігантаў дасьць,

Ў такім баю толькі грэцца,

Ў такім баю толькі пасьць.

Кастрычнік, 1905


Цётка. МАЕ ДУМКІ
Хацела б быць зярном пшаніцы,

Упасьць на ніўкі вёскі,

Зазалаціцца, безь мятліцы

Даць хлеб смачнейшы трошкі.

Хацела б быць я рэчкай быстрай,

Абегчы родны край!

Дзе напаіць, а дзе скупаць,

А дзе ўтуліцца ў гай,

То зашумець, то зашаптаць,

То спаць ў салодкім сьне,

То зноў сарвацца, зноў гуляць,

Агнём кіпець у дне.

Ды так разгрэцца i сьпяніцца,

Каб ў неба хваляй здаць,

Ўкрасьці сонца, зноў спусьціцца

Й больш сьвета людзям даць.

Прыгарнуць усё ў дарозе,

Каплю шчасьця, долі ўліць,

Думаць ўсюды аб народзе,

Родны край усюды сьніць,

То рассыпацца расою

Па галінках, па лісткох,

То абняцца так зь зямлёю,

Каб ніхто разьняць ня мог!

Альбо ветрам абярнуся

Ды над сьветам пралячу,

Цёмным віхрам закручуся

Ўверх на месяц заскачу.

З усёй сілы і размаху,

Як крэсівам, ў зьвёзды дам,

Сыпне іскраў сноп ад страху,

Задрыжыць аж месяц сам:

«Хто ты, скуль ты, чаго хочаш,

Чаго выеш i шуміш?

То празь сьлёзы нам рагочаш,

То гарыш весь i дрыжыш?»

– Я – пасланец, вецер буйны,

Прыляцеў на суд вас зваць!

У нас цёмна, край наш хмурны,

Ад цямноты людзі сьпяць.

Я там біўся, я там віўся,

Я ім хаты паламаў,

A ўсё ж такі не дабіўся,

Каб народ свой голас даў!..



Цётка. СУСЕДЗЯМ У НЯВОЛІ
Ад сваіх хат, ад сваіх ніў,

Ад ўсіх братоў, хто толькі жыў,

Нясу сьлязу, нясу я стогн,

Нясу нагаек царскіх звон.

У нас там ноч, у нас там стук,

Мы ацямнелі з страшных мук,

З нас пот ліецца, сохнуць грудзі.

Нас катуюць! Чуйце, людзі!

Чуйце, чуйце, руку дайце!

Мы вам родны. Праўду знайце:

Ці у долі, ці ў нядолі –

З вамі станем ў адным полі,

Рука ў руку з вашым братам

За свабоду перад катам.



1905–1906




База данных защищена авторским правом ©vuchoba.org 2019
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка