ГанчарТ. Н. 3 класс Цели



старонка1/2
Дата канвертавання19.07.2016
Памер415.09 Kb.
  1   2




Беседа «Поведение дежурного во время исполнения своих обязанностей»

ГанчарТ.Н.

3 класс

Цели:

- повторить общие правила поведения в школе;

- проверить знания обязанностей дежурного в классе и по школе;

- воспитывать культуру общения и поведения.

Общие правила поведения

Дисциплина и порядок в школе поддерживается на основе уважения человеческого достоинства учащихся, педагогов и других работников школы. Применение методов психического и физического насилия по отношению к окружающим не допускается.

Учащиеся обязаны выполнять Устав школы, добросовестно учиться, бережно относиться к имуществу, уважать честь и достоинство других учащихся и работников школы и выполнять внутреннего распорядка:

Соблюдать расписание занятий (уроков, факультативов), не опаздывать и не пропускать занятий без уважительной причины;

Соблюдать чистоту в школе и школьном дворе;

Беречь школьное  здание, оборудование, имущество;

Бережно относиться к результатам труда других людей и оказывать посильную помощь в уборке школьных помещений во время дежурства по классу, по школе;

Соблюдать порядок и чистоту в столовой, раздевалках, туалете;

Уделять должное внимание своему здоровью и здоровью окружающих;

Принимать участие в коллективных творческих делах класса и школы;

Учащийся приходит в школу за 10-15 минут до начала занятий, чистый и опрятный, снимает в гардеробе верхнюю одежду, надевает сменную обувь, занимает свое рабочее место и готовит все необходимые учебные принадлежности к предстоящему уроку.

Учащийся школы должен проявлять уважение к старшим, заботиться о младших. Школьники уступают дорогу взрослым, старшие - младшим, мальчики - девочкам.

Вне школы учащиеся ведут себя везде и всюду так, чтобы не уронить свою честь и достоинство.

Учащиеся берегут имущество школы, аккуратно относятся как к своему, так и к чужому имуществу, соблюдают чистоту и порядок на территории школы. В случае причинения учеником умышленного ущерба имуществу школы, родители (лица, их заменяющие) учащегося возмещают ущерб.

Учащимся во всех случаях следует уважать чужие права собственности. Книги, одежда и прочие личные вещи, находящиеся на территории школы, принадлежат их владельцам.

Учащимся, нашедшим потерянные или забытые, по их мнению, вещи, предлагается передать охраннику и вывесить объявление об утерянных вещах.

К учащимся, присвоившим, чужие личные вещи, будут применены дисциплинарные взыскания.

Физическая конфронтация, запугивание и издевательства являются недопустимыми формами поведения. Школа категорически осуждает подобные попытки унижения, подчинения или манипулирования людьми.

На уроках не разрешается жевать жвачку и принимать пищу, слушать плеер, пользоваться мобильным телефоном (играть, разговаривать, включать звук звонка).

Ученик обязан выполнять домашние задания.

По первому требованию учителя следует предъявлять дневник.

Ежедневно вести запись домашних заданий в дневнике.

Приносить на занятия все необходимые учебники, тетради, пособия, инструменты и письменные принадлежности.

Ученик имеет право подать апелляцию в течение 3 дней после оглашения оценки, если он не согласен с ней. Апелляция подается учителю-предметнику или завучу по учебной работе.



Поведение на занятиях

1.     Не опаздывать на урок. Когда учитель входит в класс, учащиеся встают, приветствуя учителя. Подобным образом учащиеся приветствуют любого взрослого, вошедшего в класс во время занятий (кроме уроков информатики в компьютерном классе).

2. Во время, урока нельзя шуметь, отвлекаться самому и отвлекать других товарищей от занятий посторонними разговорами, играми и другими, не относящимися к уроку делами.

3.  Если во время занятий учащемуся необходимо выйти из класса, то он должен попросить разрешения педагога.

4. Если учащийся хочет задать вопрос учителю или ответить на вопрос учителя, он поднимает руку.

5.  Во время урока ученик вправе задавать вопросы учителю, если не понял материал во время объяснения.

6.  Ученики не должны разговаривать на посторонние темы на уроках, так как они этим нарушают права других на получение необходимых знаний.

Поведение учащихся до начала, в перерывах и после окончания занятий

1.  Во время перерывов (перемен) учащийся обязан:

•   навести чистоту и порядок на своем рабочем месте;

•   выйти из класса, если попросит учитель;

•   подчиняться требованиям дежурного учителя по этажу.

 2.  Время перемены - личное время каждого учащегося. Он может его проводить по своему разумению, однако, не должен мешать другим.

 3.Во время перемены учащиеся могут свободно перемещаться по школе, кроме тех мест, где им запрещено находиться в целях безопасности (чердак, подвал, кухня, физическая и химическая лаборатории).

 4. Дежурный класс помогает дежурному учителю следить за соблюдением дисциплины во время перемен.

 5. Во время перемен учащимся запрещается бегать по лестницам, вблизи оконных проемов и в других местах, не приспособленных для игр.

 6.   Во время перемен учащимся запрещается толкать друг друга, бросаться предметами и применять физическую силу.

 7.  Во время перемен учащимся запрещается употреблять непристойные выражения и жесты, шуметь, мешать отдыхать другим.

 8.  Во время перемен учащимся не разрешается выходить из школы без разрешения классного руководителя или дежурного администратора.

 9. В школе категорически запрещается курение.

 10.   Категорически запрещается самовольно раскрывать окна, сидеть на подоконниках.

 11. На переменах школьники могут обратиться к своему классному руководителю, дежурному учителю, дежурному администратору за помощью, если против них совершаются противоправные действия.

Обязанности дежурного по классу

1. Дежурные назначаются в соответствии с графиком дежурства по классу.

2. Дежурные помогают педагогу подготовить класс для следующего урока, производят посильную уборку классного помещения.

3. Во время перемены дежурный ученик (ученики) проветривает класс, помогает учителю развесить учебный материал для следующего урока, раздает тетради по просьбе учителя.

4. В конце рабочего дня дежурные учащиеся готовят класс для следующего рабочего дня (протирают пыль с  мебели, полы, поливают цветы).

5. Дежурные осуществляют посильную уборку (протирают парты, поливают цветы, выносят мусор).



Обязанности дежурного по школе.

-каждый класс дежурит по одной неделе по очереди ;

Дежурному обязательно ношение ношение    бейджика.

Дежурные на входной двери проверяют наличие сменной обуви.

Дежурные учащиеся на своих постах следят за соблюдением дисциплины и порядка во время перемен, замечания нарушителям делаются в тактичной форме (в случае непонимания обращаются к дежурному учителю, классному руководителю за помощью).

В течение всего дежурства класса ведется «журнал дежурства». В журнал записываются замечания, пожелания и др. (фамилии опоздавших учащихся и часто нарушающих дисциплину, и т.п.).

В последний день дежурства проводится линейка, на которой передаются «полномочия» дежурного класса (повязки, журнал дежурства) другому классу.

Дзяржавы-ўдзельніцы сапраўднай Канвенцыі,



лічачы, што ў адпаведнасці з прынцыпамі, абвешчанымі ў Статуце Арганізацыі Аб’яднаных Нацый, прызнанне ўласцівай годнасці, роўных і неад’емных правоў усіх членаў грамадства з’яўляецца асновай забеспячэння свабоды, справядлівасці і міру на зямлі,

беручы пад увагу, што народы Аб’яднаных Нацый пацвердзілі ў Статуце сваю веру ў асноўныя правы чалавека, у годнасць і каштоўнасць чалавечай асобы і поўныя рашучасці садзейнічаць сацыяльнаму прагрэсу і паляпшэнню ўмоў жыцця пры большай свабодзе,

прызнаючы, што Арганізацыя Аб’яднаных Нацый ва Усеагульнай дэкларацыі правоў чалавека і ў Міжнародных пактах аб правах чалавека абвясціла і згадзілася з тым, што кожны чалавек павінен валодаць усімі ўказанымі ў іх правамі і свабодамі без якога б там ні было адрознення па такіх прыкметах, як раса, колер скуры, пол, мова, рэлігія, палітычныя або іншыя перакананні, нацыянальнае або сацыяльнае пахо джанне, маёмаснае становішча, нараджэнне або іншыя абставіны,

напамінаючы, што Арганізацыя Аб’яднаных Нацый ва Усеагульнай дэкларацыі правоў чалавека абвясціла, што дзеці маюць права на асаблівы клопат і дапамогу, перакананыя ў тым, што сям’і як асноўнай ячэйцы грамадства і натуральнаму асяроддзю для росту і дабрабыту ўсіх яе членаў і асабліва дзяцей павінны быць прадастаўлены неабходныя абарона і садзейнічанне з тым, каб яна магла цалкам ускласці на сябе абавязкі ў рамках грамадства,

прызнаючы, што дзіцяці для поўнага і гарманічнага развіцця яго асобы неабходна расці ў сямейным акружэнні, у атмасферы шчасця, любві і разумення, лічачы, што дзіця павінна быць цалкам падрыхтавана да самастойнага жыцця ў грамадстве і выхавана ў духу ідэалаў, абвешчаных у Статуце Арганізацыі Аб’яднаных Нацый, асабліва ў духу міру, годнасці, цярпімасці, свабоды, роўнасці і салідарнасці,

беручы пад увагу, што неабходнасць у такой асаблівай абароне дзіцяці была прадугледжана ў Жэнеўскай дэкларацыі правоў дзіцяці 1924 года і Дэкларацыі правоў дзіцяці, прынятай Генеральнай Асамблеяй 20 лістапада 1959 года, і прызнана ва Усеагульнай дэкларацыі правоў чалавека, у Міжнародным пакце аб грамадзянскіх і палітычных правах (у прыватнасці, у артыкулах 23 і 24), у Міжнародным пакце аб эканамічных, сацыяльных і культурных правах (у прыватнасці, у артыкуле 10), а таксама ў статутах і адпаведных дакументах спецыялізаваных устаноў і міжнародных арганізацый, якія займаюцца пытаннямі дабрабыту дзяцей,

беручы пад увагу, што, як указана ў Дэкларацыі правоў дзіцяці, «дзіця, з прычыны яго фізічнай і разумовай нясталасці, мае патрэбу ў спецыяльнай ахове і клопаце, уключаючы належную прававую абарону, як да, так і пасля нараджэння», спасылаючыся  на палажэнні Дэкларацыі аб сацыяльных і прававых прынцыпах, якія датычацца абароны і дабрабыту дзяцей, асабліва пры перадачы дзяцей на выхаванне і іх усынаўленні на нацыянальным і міжнародным узроўнях, Мінімальных стандартных правілаў Арганізацыі Аб’яднаных Нацый, што датычацца ажыццяўлення правасуддзя ў адносінах да непаўналетніх («Пекінскія правілы»), і Дэкларацыі аб абароне жанчын і дзяцей у надзвычайных абставінах і ў перыяд узброеных канфліктаў,

прызнаючы, што ва ўсіх краінах свету ёсць дзеці, якія жывуць у выключна цяжкіх умовах, і што такія дзеці маюць патрэбу ў асаблівай увазе,

улічваючы належным чынам важнасць традыцый і культурных каштоўнасцей кожнага народа для абароны і гарманічнага развіцця дзіцяці,

прызнаючы важнасць міжнароднага супрацоў ніцтва для паляпшэння ўмоў жыцця дзяцей у кожнай краіне, у прыватнасці ў краінах, якія развіваюцца,пагадзіліся аб наступным:

ЧАСТКА I

Артыкул 1

Для мэт сапраўднай Канвенцыі дзіцем з’яўляецца кожная чалавечая істота да дасягнення 18-гадовага ўзросту, калі па закону, прымянімаму да гэтага дзіцяці, яно не дасягае паўналецця раней.



Артыкул 2

1. Дзяржавы-ўдзельніцы паважаюць і забяспечваюць усе правы, прадугледжаныя сапраўднай Канвенцыяй, за кожным дзіцем, якое знаходзіцца ў межах іх юрысдыкцыі, без якой-небудзь дыскрымінацыі, незалежна ад расы, колеру скуры, полу, мовы, рэлігіі, палітычных і іншых перакананняў, нацыянальнага, этнічнага або сацыяльнага паходжання, маёмаснаа становішча, стану здароўя і нараджэння дзіцяці, яго бацькоў або законных апекуноў або якіх-небудзь іншых акалічнасцей.

2. Дзяржавы-ўдзельніцы прымаюць усе неабходныя меры для забеспячэння абароны дзіцяці ад усіх форм дыскрымінацыі або пакарання на аснове статусу, дзейнасці, поглядаў або перакананняў дзіцяці, бацькоў дзіцяці, законных апекуноў або іншых членаў сям’і.

Артыкул 3

1. Ва ўсіх дзеяннях у адносінах да дзяцей, незалежна ад таго, ажыццяўляюцца яны дзяржаўнымі або прыватнымі ўстановамі, якія займаюцца пытаннямі сацыяльнага забеспячэння, судамі, адміністрацыйнымі або заканадаўчымі органамі, першачарговая ўвага ўдзяляецца найлепшаму забеспячэнню інтарэсаў дзіцяці.

2. Дзяржавы-ўдзельніцы абавязуюцца забяспечыць дзіцяці такія абарону і клопат, якія неабходны для яго дабрабыту, беручы пад увагу правы і абавязкі яго бацькоў, апекуноў або іншых асоб, што нясуць за яго адказнасць па закону, і з гэтай мэтай прымаюць усе адпаведныя заканадаўчыя і адміністрацыйныя меры.

3. Дзяржавы-ўдзельніцы забяспечваюць, каб установы, службы і органы, адказныя за клопат аб дзецях або іх абарону, адпавядалі нормам, устаноўленым кампетэнтнымі органамі, у прыватнасці ў галіне бяспекі і аховы здароўя і з пункту гледжання колькасці і прыгоднасці іх персаналу, а таксама кампетэнтнага нагляду.



Артыкул 4

Дзяржавы-ўдзельніцы прымаюць усе неабходныя заканадаўчыя, адміністрацыйныя і іншыя меры для ажыццяўлення правоў, прызнаных у сапраўднай Канвенцыі. У адносінах да эканамічных, сацыяльных і культурных правоў дзяржавы-ўдзельніцы прымаюць такія меры ў максімальных рамках наяўных у іх рэсурсаў і, у выпадку неабходнасці, у рамках міжнароднага супрацоўніцтва.



Артыкул 5

Дзяржавы-ўдзельніцы паважаюць адказнасць, правы і абавязкі бацькоў і ў адпаведных выпадках членаў расшыранай сям’і ці абшчыны, як гэта прадугледжана мясцовым звычаем, апекуноў ці іншых асоб, якія нясуць па закону адказнасць за дзіця, належным чынам кіраваць дзіцем у ажыццяўленні ім прызнаных сапраўднай Канвенцыяй правоў і рабіць гэта ў адпаведнасці са здольнасцямі дзіцяці, якія развіваюцца.



Артыкул 6

1. Дзяржавы-ўдзельніцы прызнаюць, што кожнае дзіця мае неад’емнае права на жыццё.

2. Дзяржавы-ўдзельніцы забяспечваюць у максімальна магчымай ступені выжыванне і здаровае развіццё дзіцяці.

Артыкул 7

1. Дзіця рэгіструецца адразу ж пасля нараджэння і з моманту нараджэння мае права на імя і на набыццё грамадзянства, а таксама, наколькі гэта магчыма, права ведаць сваіх бацькоў і права на іх клопат.

2. Дзяржавы-ўдзельніцы забяспечваюць ажыццяўленне гэтых правоў у адпаведнасці з іх нацыянальным заканадаўствам і выкананне іх абавязацельстваў згодна з адпаведнымі міжнароднымі дакументамі ў гэтай галіне, у прыватнасці ў выпадку, калі б інакш дзіця не мела грамадзянства.

Артыкул 8

1. Дзяржавы-ўдзельніцы абавязуюцца паважаць права дзіцяці на захаванне сваёй індывідуальнасці, уключаючы грамадзянства, імя і сямейныя сувязі, як прадугледжваецца законам, не дапускаючы процізаконнага ўмяшання.

2. Калі дзіця незаконна пазбаўляецца часткі або ўсіх элементаў сваёй індывідуальнасці, дзяржавы-ўдзельніцы забяспечваюць яму неабходную дапамогу і абарону для хутчэйшага аднаўлення яго індывідуальнасці.

Артыкул 9

1. Дзяржавы-ўдзельніцы забяспечваюць, каб дзіця не разлучалася са свамі бацькамі насуперак іх жаданню, за выключэннем выпадкаў, калі кампетэнтныя органы, згодна з судовым рашэннем, вызначаюць у адпаведнасці з прымянімым законам і працэдурамі, што такое разлучэнне неабходна ў найлепшых інтарэсах дзіцяці. Такое вызначэнне можа аказацца неабходным у тым ці іншым канкрэтным выпадку, напрыклад калі бацькі жорстка абыходзяцца з дзіцем або не клапоцяцца аб ім або калі бацькі пражываюць паасобна і неабходна прыняць рашэнне адносна месца пражывання дзіцяці.

2. У ходзе любога разбору ў адпаведнасці з пунктам 1 гэтага артыкула ўсім зацікаўленым бакам прадастаўляецца мачымасць удзельнічаць у разборы і выкладаць свае пункты гледжання.

3. Дзяржавы-ўдзельніцы паважаюць права дзіцяці, якое разлучаецца з адным або абаімі бацькамі, падтрымліваць на рэгулярнай аснове асабістыя адносіны і прамыя кантакты з абаімі бацькамі, за выключэннем выпадку, калі гэта супярэчыць найлепшым інтарэсам дзіцяці.

4. У тых выпадках, калі такое разлучэнне вынікае з якога-небудзь рашэння, прынятага дзяржавай-удзельніцай, напрыклад пры арышце, турэмным зняволенні, высылцы, дэпартацыі або смерці (уключаючы смерць, якая настала па любой прычыне ў час знаходжання гэтай асобы ў распараджэнні дзяржавы) аднаго ці абаіх бацькоў або дзіцяці, такая дзяржава-ўдзельніца прадастаўляе бацькам, дзіцяці або, калі гэта неабходна, іншаму члену сям’і па іх просьбе неабходную інфармацыю адносна месцазнаходжання адсутнага члена/членаў сям’і, калі прадастаўленне гэтай інфармацыі не наносіць урону дабрабыту дзіцяці. Дзяржавы-ўдзельніцы ў далейшым забяспечваюць, каб прадстаўленне такой просьбы само па сабе не прыводзіла да неспрыяльных вынікаў для адпаведнай асобы/асоб.

Артыкул 10

1. У адпаведнасці з абавязацельствам дзяржаўудзельніц па пункту 1 артыкула 9 заявы дзіцяці або яго бацькоў на ўезд у дзяржаву-ўдзельніцу або вы-езд з яе з мэтай уз’яднання сям’і павінны разглядацца дзяржавамі-ўдзельніцамі пазітыўным, гуманным і аператыўным чынам. Дзяржавы-ўдзельніцы далей забяспечваюць, каб прадстаўленне такой просьбы не прыводзіла да неспрыяльных вынікаў для заяўнікаў і членаў іх сям’і.

2. Дзіця, бацькі якога пражываюць у розных дзяржавах, мае права падтрымліваць на рэгулярнай аснове, за выключэннем асаблівых абставін, асабістыя адносіны і прамыя кантакты з абаімі бацькамі. З гэтай мэтай і ў адпаведнасці з абавязацельствам дзяржаў-удзельніц па пункту 1 артыкула 9 дзяржавы-ўдзельніцы паважаюць права дзіцяці і яго бацькоў пакідаць любую краіну, уключаючы сваю ўласную, і вяртацца ў сваю краіну. У адносінах да права пакідаць любую краіну дзейнічаюць толькі такія абмежаванні, якія ўстаноўлены законам і неабходны для аховы дзяржаўнай бяспекі, грамадскага парадку, здароўя або маральнасці насельніцтва або правоў і свабод іншых асоб, і сумяшчальныя з прызнанымі ў сапраўднай Канвенцыі іншымі правамі.

Артыкул 11

1. Дзяржавы-ўдзельніцы прымаюць меры для барацьбы з незаконным перамяшчэннем і невяртаннем дзяцей з-за мяжы.

2. З гэтай мэтай дзяржавы-ўдзельніцы садзейнічаюць заключэнню двухбаковых і шматбаковых пагадненняў або далучэнню да дзеючых пагадненняў.

Артыкул 12

1. Дзяржавы-ўдзельніцы забяспечваюць дзіцяці, здольнаму сфармуляваць свае ўласныя погляды, права свабодна выказваць гэтыя погляды па ўсіх пытаннях, якія закранаюць дзіця, прычым поглядам дзіцяці ўдзяляецца належная ўвага ў адпаведнасці з узростам і сталасцю дзіцяці.

2. З гэтай мэтай дзіцяці, у прыватнасці, прадастаўляецца магчымасць быць заслуханым у ходзе любога судовага або адміністрацыйнага разбору, які закранае дзіця, альбо непасрэдна, альбо праз прадстаўніка або адпаведны орган, у парадку, прадугледжаным працэсуальнымі нормамі нацыянальнага заканадаўства.

Артыкул 13

1. Дзіця мае права свабодна выказваць сваю думку; гэтае права ўключае свабоду шукаць, атрымліваць і перадаваць інфармацыю і ідэі любога роду, незалежна ад граніц, у вуснай, пісьмовай або друкаванай форме, у форме твораў мастацтва або з дапамогай іншых сродкаў па выбару дзіцяці.

2. Ажыццяўленне гэтага права можа падвяргац ца некаторым абмежаванням, аднак гэтымі абмежаваннямі могуць быць толькі тыя абмежаванні, якія прадугледжаны законам і якія неабходны:

а) для павагі правоў і рэпутацыі іншых асоб; або

б) для аховы дзяржаўнай бяспекі або грамадскага парадку, або здароўя, або маральнасці насельніцтва.

Артыкул 14

1. Дзяржавы-ўдзельніцы паважаюць права дзіцяці на свабоду думкі, сумлення і рэлігіі.

2. Дзяржавы-ўдзельніцы паважаюць правы і абавяз кі бацькоў і ў адпаведных выпадках законных апекуноў кіраваць дзіцем у ажыццяўленні яго права метадам, адпаведным здольнасцям дзіцяці, якія растуць.

3. Свабода вызнаваць сваю рэлігію або веру можа мець толькі такія абмежаванні, якія ўстаноўлены законам і неабходны для аховы дзяржаўнай бяспекі, грамадскага парадку, маральнасці і здароўя насельніцтва або абароны асноўных правоў і свабод іншых асоб.



Артыкул 15

1. Дзяржавы-ўдзельніцы прызнаюць права дзіцяці на свабоду асацыяцыі і свабоду мірных сходаў.

2. У адносінах да ажыццяўлення гэтага права не могуць прымяняцца якія-небудзь абмежаванні, акрамя тых, якія прымяняюцца ў адпаведнасці з законам і якія неабходны ў дэмакратычным грамадстве ў інтарэсах дзяржаўнай бяспекі або грамадскай бяспекі, грамадскага парадку, аховы здароўя або маральнасці насельніцтва, абароны правоў і свабод іншых асоб.

Артыкул 16

1. Ні адно дзіця не можа быць аб’ектам адвольнага або незаконнага ўмяшання ў ажыццяўленне яго права на асабістае жыццё, сямейнае жыццё, недатыкальнасць жылля або тайну карэспандэнцыі, або незаконнага замаху на яго гонар і рэпутацыю.

2. Дзіця мае права на абарону закону ад такога ўмяшання або замаху.

Артыкул 17

Дзяржавы-ўдзельніцы прызнаюць важную ролю сродкаў масавай інфармацыі і забяспечваюць, каб дзіця мела доступ да інфармацыі і матэрыялаў з розных нацыянальных і міжнародных крыніц, асабліва да такой інфармацыі і матэрыялаў, якія накіраваны на садзейнічанне сацыяльнаму, духоўнаму і маральнаму дабрабыту, а таксама здароваму фізічнаму і псіхічнаму развіццю дзіцяці. З гэтай мэтай дзяржавыўдзельніцы:

а) заахвочваюць сродкі масавай інфармацыі да распаўсюджвання інфармацыі і матэрыялаў, карысных для дзіцяці ў сацыяльных і культурных адносінах і ў духу артыкула 29;

б) заахвочваюць міжнароднае супрацоўніцтва ў галіне падрыхтоўкі, абмену і распаўсюджвання такой інфармацыі і матэрыялаў з розных культурных, нацыянальных і міжнародных крыніц;

в) заахвочваюць выпуск і распаўсюджванне дзіцячай літаратуры;

г) заахвочваюць сродкі масавай інфармацыі да ўдзялення асаблівай увагі моўным патрэбам дзіцяці, якое належыць да якой-небудзь групы меншасцей або карэннага насельніцтва;

д) заахвочваюць распрацоўку адпаведных прынцыпаў абароны дзіцяці ад інфармацыі і матэрыялаў, якія наносяць шкоду яго дабрабыту, улічваючы палажэнні артыкулаў 13 і 18.

Артыкул 18

1. Дзяржавы-ўдзельніцы прыкладаюць усе магчымыя намаганні да таго, каб забяспечыць прызнанне прынцыпу агульнай і аднолькавай адказнасці абаіх бацькоў за выхаванне і развіццё дзіцяці. Бацькі або ў адпаведных выпадках законныя апекуны нясуць асноўную адказнасць за выхаванне і развіццё дзіцяці. Найлепшыя інтарэсы дзіцяці з’яўляюцца прадметам іх асноўнага клопату.

2. З мэтай гарантыі і садзейнічання ажыццяўленню правоў, выкладзеных у сапраўднай Канвенцыі, дзяржавы-ўдзельніцы аказваюць бацькам і законным апекунам належную дапамогу ў выкананні імі сваіх абавязкаў па выхаванню дзяцей і забяспечваюць развіццё сеткі дзіцячых устаноў.

3. Дзяржавы-ўдзельніцы прымаюць усе неабходныя меры для забеспячэння таго, каб дзеці, бацькі якіх працуюць, мелі права карыстацца прызначанымі для іх службамі і ўстановамі па догляду дзяцей.



Артыкул 19

1. Дзяржавы-ўдзельніцы прымаюць усе неабходныя заканадаўчыя, адміністрацыйныя, сацыяльныя і асветніцкія меры з мэтай абароны дзіцяці ад усіх форм фізічнага або псіхалагічнага насілля, знявагі або злоўжывання, адсутнасці клопату або няўважлівых адносін, грубых адносін або эксплуатацыі, уключаючы сексуальнае злоўжыванне, з боку бацькоў, законных апекуноў або любой іншай асобы, якая клапоціцца аб дзіцяці.

2. Такія меры абароны, у выпадку неабходнасці, уключаюць эфектыўныя працэдуры для распрацоўкі сацыяльных праграм з мэтай прадастаўлення неабходнай падтрымкі дзіцяці і асобам, якія аб ім клапоцяцца, а таксама для ажыццяўлення іншых форм папярэджання і выяўлення, паведамлення, перадачы на разгляд, расследавання, лячэння і наступных мер у сувязі з указанымі вышэй выпадкамі жорсткіх адносін да дзіцяці, а таксама, у выпадку неабходнасці, для ўзбуджэння судовай працэдуры.

Артыкул 20

1. Дзіця, якое часова або пастаянна пазбаўлена свайго сямейнага акружэння або якое ў яго ўласных найлепшых інтарэсах не можа заставацца ў такім акружэнні, мае права на асаблівую абарону і дапамогу, якія прадастаўляюцца дзяржавай.

2. Дзяржавы-ўдзельніцы ў адпаведнасці са сваімі нацыянальнымі законамі забяспечваюць замену догляду такога дзіцяці.

3. Такі догляд можа ўключаць, у прыватнасці, перадачу на выхаванне, «кафала» па ісламскаму праву, усынаўленне або, у выпадку неабходнасці, змяшчэнне ў адпаведныя ўстановы па догляду дзяцей. Пры разглядзе варыянтаў замены неабходна належным чынам улічваць пажаданасць пераемнасці выхавання дзіцяці і яго этнічнае паходжанне, рэлігійную і культурную прыналежнасць і родную мову.



Артыкул 21

Дзяржавы-ўдзельніцы, якія прызнаюць і/або дазваляюць існаванне сістэмы ўсынаўлення, забяспечваюць, каб найлепшыя інтарэсы дзіцяці ўлічваліся ў першарадным парадку, і яны:

а) забяспечваюць, каб усынаўленне дзіцяці дазвалялася толькі кампетэнтнымі ўладамі, якія вызначаюць у адпаведнасці з прымянімымі законамі і працэдурамі і на аснове ўсёй дакладнай інфармацыі, якая мае дачыненне да справы, што ўсынаўленне дапушчальнае з прычыны статусу дзіцяці адносна бацькоў, родных і законных апекуноў і што, калі патрабуецца, зацікаўленыя асобы далі сваю ўсвядомленую згоду на ўсынаўленне на аснове такой кансультацыі, якая можа быць неабходнай;

б) прызнаюць, што ўсынаўленне ў іншай краіне можа разглядацца ў якасці альтэрнатыўнага спосабу догляду дзіцяці, калі дзіця не можа быць перададзена на выхаванне або змешчана ў сям’ю, якая магла б забяспечыць яго выхаванне або ўсынаўленне, і калі забеспячэнне якога-небудзь належнага догляду ў краіне паходжання дзіцяці з’яўляецца немагчымым;

в) забяспечваюць, каб у выпадку ўсынаўлення дзіцяці ў іншай краіне прымяняліся такія ж гарантыі і нормы, якія прымяняюцца ў адносінах усынаўлення ўнутры краіны;

г) прымаюць усе неабходныя меры з мэтай забеспячэння таго, каб у выпадку ўсынаўлення ў іншай краіне ўладкаванне дзіцяці не прыводзіла да атрымання неапраўданых фінансавых выгад звязанымі з гэтым асобамі;

д) садзейнічаюць у неабходных выпадках дасягненню мэт гэтага артыкула шляхам заключэння двухбаковых і шматбаковых дамоўленасцей або пагадненняў і імкнуцца на гэтай аснове забяспечыць, каб уладкаванне дзіцяці ў іншай краіне ажыццяўлялася кампетэнтнымі ўладамі або органамі.

Артыкул 22

1. Дзяржавы-ўдзельніцы прымаюць неабходныя меры з тым, каб забяспечыць дзіцяці, якое жадае атрымаць статус бежанца або лічыцца бежанцам у адпаведнасці з прымянімым міжнародным або ўнутраным правам і працэдурамі, як у суправаджэнні, так і без суправаджэння бацькоў або любой іншай асобы, належную абарону і гуманітарную дапамогу ў карыстанні правамі, выкладзенымі ў сапраўднай Канвенцыі і іншых міжнародных дакументах па правах чалавека або гуманітарных дакументах, удзельнікамі якіх з’яўляюцца ўказаныя дзяржавы.

2. З гэтай мэтай дзяржавы-ўдзельніцы аказваюць у выпадку, калі яны лічаць гэта неабходным, садзей нічанне любым намаганням Арганізацыі Аб’яднаных Нацый і іншых кампетэнтных між урадавых або няўрадавых арганізацый, якія супрацоў нічаюць з Арганізацыяй Аб’яднаных Нацый, па абароне такога дзіцяці і аказанню яму дапамогі ў пошуку бацькоў або іншых членаў сям’і любога дзіцяці-бежанца з тым, каб атры маць інфармацыю, неабходную для яго ўз’яд нання са сваёй сям’ёй. У тых выпадках, калі бацькі або іншыя члены сям’і не могуць быць знойдзены, гэтаму дзіцяці прадастаўляецца такая ж абарона, як і любому іншаму дзіцяці, якое па якой-небудзь прычыне пастаянна або часова пазбаў лена свайго сямей нага акружэння, як гэта прадугле джана ў сапраў днай Канвенцыі.

Артыкул 23

1. Дзяржавы-ўдзельніцы прызнаюць, што непаўнацэннае ў разумовых або фізічных адносінах дзіця павінна весці паўнацэннае і дастойнае жыццё ва ўмовах, якія забяспечваюць яго годнасць, спрыяюць яго ўпэўненасці ў сабе і аблягчаюць яго актыўны ўдзел у жыцці грамадства.

2. Дзяржавы-ўдзельніцы прызнаюць права непаўнацэннага дзіцяці на асаблівы клопат і заахвочваюць і забяспечваюць прадастаўленне пры ўмове наяўнасці рэсурсаў дзіцяці, якое мае на гэта права, і адказным за клопат аб ім дапамогі, аб якой пададзена просьба і якая адпавядае стану дзіцяці і становішчу яго бацькоў або іншых асоб, якія забяспечваюць клопат аб дзіцяці.

3. У прызнанне асаблівых патрэб непаўнацэннага дзіцяці дапамога ў адпаведнасці з пунктам 2 сапраўднага артыкула прадастаўляецца, па магчы масці, бясплатна з улікам фінансавых рэсурсаў бацькоў або іншых асоб, якія забяспечваюць клопат аб дзіцяці, і мае на мэце забеспячэнне непаўнацэннаму дзіцяці эфектыўнага доступу да паслуг у галіне адукацыі, прафесійнай падрыхтоўкі, медыцынскага абслугоўвання, аднаўлення здароўя, падрыхтоўкі да працоўнай дзейнасці і доступу да сродкаў адпачынку такім чынам, які прыводзіць да найбольш поўнага, па магчымасці, уцягнення дзіцяці ў сацыяльнае жыццё і дасягнення развіцця яго асобы, уключаючы культурнае і духоўнае развіццё дзіцяці.

4. Дзяржавы-ўдзельніцы спрыяюць у духу міжнароднага супрацоўніцтва абмену адпаведнай інфармацыяй у галіне прафілактычнай аховы здароўя і медыцынскага, псіхалагічнага і функцыянальнага лячэння непаўнацэнных дзяцей, уключаючы распаўсюджванне інфармацыі аб метадах рэабілітацыі, агульнаадукацыйнай і прафесійнай падрыхтоўкі, а таксама доступ да гэтай інфармацыі з тым, каб дазволіць дзяржавам-удзельніцам палепшыць свае магчымасці і веды і пашырыць свой вопыт у гэтай галіне. У гэтай сувязі асаблівая ўвага павінна ўдзяляцца патрэбам краін, якія развіваюцца.

Артыкул 24

1. Дзяржавы-ўдзельніцы прызнаюць права дзіцяці на карыстанне найбольш дасканалымі паслугамі сістэмы аховы здароўя і сродкамі лячэння хвароб і аднаўлення здароўя. Дзяржавы-ўдзельніцы імкнуцца забяспечыць, каб ні адно дзіця не было пазбаўлена свайго права на доступ да падобных паслуг сістэмы аховы здароўя.

2. Дзяржавы-ўдзельніцы дабіваюцца поўнага ажыц цяўлення гэтага права і, у прыватнасці, прымаюць неабходныя меры для:

а) зніжэння ўзроўняў смяротнасці нованароджаных і дзіцячай смяротнасці;

б) забеспячэння прадастаўлення неабходнай медыцынскай дапамогі і аховы здароўя ўсіх дзяцей з удзяленнем першачарговай увагі развіццю пярвічнай медыка-санітарнай дапамогі;

в) барацьбы з хваробамі і недаяданнем, у тым ліку ў межах пярвічнай медыка-санітарнай дапамогі, шляхам, сярод іншага, прымянення лёгкадаступнай тэхналогіі і прадастаўлення досыць пажыўных прадуктаў і чыстай пітной вады, беручы пад увагу небяспеку і рызыку забруджвання навакольнага асяроддзя;

г) прадастаўлення маці належных умоў па ахове здароўя ў дародавы і пасляродавы перыяды;

д) забеспячэння інфармаванасці ўсіх пластоў грамадства, у прыватнасці бацькоў і дзяцей, аб здароўі і харчаванні дзяцей, перавагах груднога кармлення, гігіене, санітарыі асяроддзя пражывання дзіцяці і папярэджання няшчасных выпадкаў, а таксама іх доступу да адукацыі і іх падтрымкі ў выкарыстанні такіх ведаў;

е) развіцця асветніцкай работы і паслуг у галіне прафілактычнай медыцынскай дапамогі і планавання велічыні сям’і.

3. Дзяржавы-ўдзельніцы прымаюць любыя эфектыўныя і неабходныя меры з мэтай ліквідацыі традыцыйнай практыкі, якая адмоўна ўплывае на здароўе дзяцей.

4 Дзяржавы-ўдзельніцы абавязуюцца заахвочваць міжнароднае супрацоўніцтва і развіваць яго з мэтай паступовага дасягнення поўнага ажыццяўлення права, якое прызнаецца ў сапраўдным артыкуле. У гэтай сувязі асаблівая ўвага павінна ўдзяляцца патрэбам краін, якія развіваюцца.

Артыкул 25

Дзяржавы-ўдзельніцы прызнаюць права дзіцяці, змешчанага кампетэнтнымі органамі пад апеку з мэтай догляду яго, яго абароны або фізічнага ці псіхічна га ля чэн ня, на перыядыч ную ацэнку лячэння, якое прадастаў ляецца дзіцяці, і ўсіх іншых умоў, звязаных з такой апекай.



Артыкул 26

1. Дзяржавы-ўдзельніцы прызнаюць за кожным дзіцем права карыстацца выгадамі сацыяльнага забяспячэння, уключаючы сацыяльнае страхаванне, і прымаюць неабходныя меры для дасягнення поўнага ажыццяўлення гэтага права ў адпаведнасці з іх нацыянальным заканадаўствам.

2. Гэтыя выгады па меры неабходнаці пра дастаўляюцца з улікам наяўных рэсурсаў і магчымасцей дзіцяці і асоб, якія нясуць адказнасць за ўтрыманне дзіцяці, а таксама любых меркаванняў, звязаных з атрыманнем выгад дзіцем або ад яго імя.

Артыкул 27

1. Дзяржавы-ўдзельніцы прызнаюць права кожнага дзіцяці на ўзровень жыцця, неабходны для фізічнага, разумовага, духоўнага, маральнага і сацыяльнага развіцця дзіцяці.

2. Бацькі або іншыя асобы, якія выхоўваюць дзіця, нясуць асноўную адказнасць за забеспячэнне ў межах сваіх здольнасцей і фінансавых магчымасцей умоў жыцця, неабходных для развіцця дзіцяці.

3. Дзяржавы-ўдзельніцы ў адпаведнасці з нацыя нальнымі ўмовамі і ў межах сваіх магчымасцей прымаюць неабходныя меры па аказанню дапамогі бацькам і іншым асобам, якія выхоўваюць дзяцей, у ажыццяўленні гэтага права і, у выпадку неабходнасці, аказваюць матэрыяльную дапамогу і падтрымліваюць праграмы, асабліва ў адносінах забеспячэння харчаваннем, адзеннем і жыллём.

4. Дзяржавы-ўдзельніцы прымаюць усе неабходныя меры для забеспячэння аднаўлення ўтрымання дзіцяці бацькамі або іншымі асобамі, якія нясуць фінансавую адказнасць за дзіця, як унутры дзяржавы-ўдзельніцы, так і з-за мяжы. У прыватнасці, калі асоба, якая нясе фінансавую адказнасць за дзіця, і дзіця пражываюць у розных дзяржавах, дзяржавы-ўдзельніцы спрыяюць далучэнню да міжнародных пагадненняў або заключэнню такіх пагадненняў, а таксама дасяг-ненню іншых адпаведных дамоўленасцей.

Артыкул 28

1. Дзяржавы-ўдзельніцы прызнаюць права дзіцяці на адукацыю, і з мэтай паступовага дасягнення ажыццяўлення гэтага права на аснове роўных магчымасцей яны, у прыватнасці:

а) уводзяць бясплатную і абавязковую пачатковую адукацыю;

б) заахвочваюць развіццё розных форм сярэдняй адукацыі, як агульнай, так і прафесійнай, забяспечваюць яе даступнасць для ўсіх дзяцей і прымаюць такія неабходныя меры, як увядзенне бясплатнай адукацыі і прадастаўленне ў выпадку неабходнасці фінансавай дапамогі;

в) забяспечваюць даступнасць вышэй шай адукацыі для ўсіх на аснове здольнасцей кожнага з дапамогай усіх неабходных сродкаў;

г) забяспечваюць даступнасць інфармацыі і матэрыялаў у галіне адукацыі і прафесійнай падрыхтоўкі для ўсіх дзяцей;

д) прымаюць меры па садзейнічанню рэгулярнаму наведванню школ і зніжэнню колькасці вучняў, якія пакідаюць школу.

2. Дзяржавы-ўдзельніцы прымаюць усе неабходныя меры для забеспячэння таго, каб школьная

дысцыпліна падтрымлівалася з дапамогай метадаў, якія адлюстроўваюць павагу да чалавечай годнасці дзіцяці і ў адпаведнасці з сапраўднай Канвенцыяй.

3. Дзяржавы-ўдзельніцы заахвочваюць і развіваюць міжнароднае супрацоў ніцтва па пытаннях, якія тычацца адукацыі, у прыватнасці з мэтай садзейнічання ліквідацыі невуцтва і непісьменнасці ва ўсім свеце і аблягчэння доступу да навукова-тэхнічных ведаў і сучасных метадаў навучання. У гэтай сувязі асаблівая ўвага павінна ўдзяляцца патрэбам краін, якія развіваюцца.



Артыкул 29

1. Дзяржавы-ўдзельніцы пагадняюцца ў тым, што адукацыя дзіцяці павінна быць накіравана на:

а) развіццё асобы, талентаў, разумовых і фізічных здольнасцей дзіцяці ў іх самым поўным аб’ёме;

б) выхаванне павагі да правоў чалавека і асноўных свабод, а таксама прынцыпаў, абвешчаных у Статуце Арганізацыі Аб’яднаных Нацый;

в) выхаванне павагі да бацькоў дзіцяці, яго культурнай самабытнасці, мовы, да нацыянальных каштоўнасцей краіны, у якой дзіця пражывае, краіны яго паходжання і да цывілізацый, якія адрозніваюцца ад яго ўласнай;

г) падрыхтоўку дзіцяці да свядомага жыцця ў свабодным грамадстве ў духу разумення, міру, цярпімасці, раўнапраўя мужчын і жанчын і дружбы паміж усімі народамі, этнічнымі, нацыянальнымі і рэлігійнымі групамі, а таксама асобамі з ліку карэннага насельніцтва;

д) выхаванне павагі да навакольнай прыроды.

2. Ніякая частка гэтага артыкула або артыкула 28не тлумачыцца як абмежаванне свабоды асобных людзей і органаў ствараць навучальныя ўстановы і кі раваць імі пры ўмове пастаяннага захавання прынцыпаў, выкладзеных у пункце 1 гэтага артыкула, і выканання патрабавання аб тым, каб адукацыя, якая даец ца ў такіх навучальных установах, адпавядала мі ні маль ным нормам, якія могуць быць устаноў лены дзяржавай.



Артыкул 30

У тых дзяржавах, дзе існуюць этнічныя, рэлігійныя або моўныя меншасці ці асобы з ліку карэннага насельніцтва, дзіцяці, якое належыць да такіх меншасцей або карэннага насельніцтва, не можа быць адмоўлена ў праве сумесна з іншымі членамі сваёй групы карыстацца сваёй культурай, вызнаваць сваю рэлігію і выконваць яе абрады, а таксама карыстацца роднай мовай.



Артыкул 31

1. Дзяржавы-ўдзельніцы прызнаюць права дзіцяці на адпачынак і вольны час, права ўдзельнічаць у гульнях і займальных мерапрыемствах, якія адпавядаюць яго ўзросту, і свабодна ўдзельнічаць у культурным жыцці і займацца мастацтвам.

2. Дзяржавы-ўдзельніцы паважаюць і заахвочваюць права дзіцяці на ўсебаковы ўдзел у культурным і творчым жыцці і садзейнічаюць прадастаўленню адпаведных і роўных магчымасцей для культурнай і творчай дзейнасці, вольнага часу і адпачынку.

Артыкул 32

1. Дзяржавы-ўдзельніцы прызнаюць права дзіцяці на абарону ад эканамічнай эксплуатацыі і ад выканання любой работы, якая можа ўяўляць небяспеку для яго здароўя або служыць перашкодай у атрыманні ім адукацыі, або наносіць урон яго здароўю і фізічнаму, разумоваму, маральнаму і сацыяльнаму развіццю.

2. Дзяржавы-ўдзельніцы прымаюць заканадаў чыя, адміністрацый ныя і сацыяль ныя меры, а таксам меры ў галіне адукацыі з тым, каб забяспечыць ажыццяўленне гэтага артыкула. З гэтай мэтай, кіруючыся адпаведнымі палажэннямі іншых міжнародных дакументаў, дзяржавы-ўдзельніцы, у прыватнасці:

а) устанаўліваюць мінімальні ўзрост або мінімальныя ўзросты для прыёму на работу;

б) вызначаюць неабходныя патрабаванні аб працяг ласці рабочага дня і ўмовах працы;

в) прадугледжваюць адпаведныя віды пакарання або іншыя санкцыі для забеспячэння эфектыўнага ажыццяўлення гэтага артыкула.



Артыкул 33

Дзяржавы-ўдзельніцы прымаюць усе неабходныя меры, уключаючы заканадаўчыя, адміністрацыйныя і сацыяльныя, а таксама меры ў галіне адукацыі з тым, каб абараніць дзяцей ад незаконнага ўжывання наркатычных сродкаў і псіхатропных рэчываў, як яны вызначаны ў адпаведных міжнародных дагаворах, і не дапусціць выкарыстання дзяцей у супрацьзаконнай вытворчасці такіх рэчываў і гандлі імі.



Артыкул 34

Дзяржавы-ўдзельніцы абавязуюцца абараняць дзіця ад усіх форм сексуальнай эксплуатацыі і сексуальнага спакушэння. З гэтай мэтай дзяржавы-ўдзельніцы, у прыватнасці, прымаюць на нацыянальным, двухбаковым і шматбаковым узроўнях усе неабходныя меры для прадухілення:

а) схілення або прымусу дзіцяці да любой незаконнай сексуальнай дзейнасці;

б) выкарыстання з мэтай эксплуатацыі дзяцей у прастытуцыі або ў іншай незаконнай сексуальнай практыцы;

в) выкарыстання з мэтай эксплуатацыі дзяцей у парнаграфіі і парнаграфічных матэрыялах.

Артыкул 35

Дзяржавы-ўдзельніцы прымаюць на нацыянальным, двухбаковым і шматбаковым узроўнях усе неабходныя меры для прадухілення выкрадання дзяцей, гандлю дзецьмі або іх кантрабанды з любой мэтай і ў любой форме.



Артыкул 36

Дзяржавы-ўдзельніцы ахоўваюць дзіця ад усіх іншых форм эксплуатацыі, якія наносяць урон любому аспекту дабрабыту дзіцяці.



Артыкул 37

Дзяржавы-ўдзельніцы забяспечваюць, каб:

а) ні адно дзіця не было падвергнута катаванням або іншым жорсткім, бесчалавечным відам абыходжання або пакарання, якія прыніжаюць годнасць. Ні смяротная кара, ні пажыццёвае турэмнае зняволенне, якое не прадугледжвае магчымасці вызвалення, не назначаюцца за злачынствы, учыненыя асобамі, маладзейшымі за 18 гадоў;

б) ні адно дзіця не было пазбаўлена свабоды незаконным або самавольным чынам. Арышт, затрыманне або турэмнае знявольванне дзіцяці ажыццяўляюцца згодна з законам і выкарыстоўваюцца толькі ў якасці крайняй меры і на працягу як мага больш кароткага часу;

в) кожнае пазбаўленае свабоды дзіця карысталася гуманным абыходжаннем і павагай з улікам патрэб асобы яго ўзросту. У прыватнасці, кожнае пазбаўленае свабоды дзіця павінна быць аддзелена ад дарослых, калі толькі не лічыцца, што з-за найлепшых інтарэсаў дзіцяці гэтага рабіць не варта, і мець права падтрымліваць сувязь са сваёй сям’ёй шляхам перапіскі і спатканняў, за выключэннем асаблівых абставін;

г) кожнае пазбаўленае свабоды дзіця мела права на неадкладны доступ да прававой і іншай адпаведнай дапамогі, а таксама права аспрэчваць законнасць пазбаўлення яго свабоды перад судом або іншым кампетэнтным, незалежным і непрадузятым органам і права на неадкладнае прыняцце імі рашэння ў адносінах да любога такога працэсуальнага дзеяння.



Артыкул 38

1. Дзяржавы-ўдзельніцы абавязуюцца паважаць нормы міжнароднага гуманітарнага права, якія прымяняюцца да іх у выпадку ўзброеных канфліктаў і маюць адносіны да дзяцей, і забяспечваць іх захаванне.

2. Дзяржавы-ўдзельніцы прымаюць усе магчымыя меры для забеспячэння таго, каб асобы, якія не дасягнулі 15-гадовага ўзросту, не прымалі прамога ўдзелу ў ваенных дзеяннях.

3. Дзяржавы-ўдзельніцы ўстрымліваюцца ад прызыву любой асобы, якая не дасягнула 15-гадовага ўзросту, на службу ў свае ўзброеныя сілы. Пры вярбоўцы з ліку асоб, што дасягнулі 15-гадовага ўзросту, але якім яшчэ не споўнілася 18 гадоў, дзяржавыўдзельніцы імкнуцца аддаваць перавагу асобам больш старэйшага ўзросту.

4. Згодна са сваімі абавязацельствамі па міжнароднаму гуманітарнаму праву, звязанымі з абаро-най грамадзянскага насельніцтва ў час узброеных канфліктаў, дзяржавы-ўдзельніцы абавязуюцца прымаць усе магчымыя меры з мэтай забеспячэння абароны дзяцей, якія закранаюцца ўзброеным канфліктам, і іх догляду.

Артыкул 39

Дзяржавы-ўдзельніцы прымаюць усе неабходныя меры для таго, каб садзейнічаць фізічнаму і псіхалагічнаму аднаўленню і сацыяльнай рэінтэграцыі дзіцяці, якое з’яўляецца ахвярай любых відаў грэбавання, эксплуатацыі або злоўжывання, допытаў або любых іншых жорсткіх, бесчалавечных або прыніжаючых годнасць відаў абыходжання, пакарання або ўзброеных канфліктаў. Такое аднаўленне і рэінтэграцыя павінны ажыццяўляцца ва ўмовах, якія забяспечваюць здароўе, самапавагу і годнасць дзіцяці.



Артыкул 40

1. Дзяржавы-ўдзельніцы прызнаюць права кожнага дзіцяці, якое, як лічыцца, парушыла крымінальнае заканадаўства, абвінавачваецца або прызнаецца вінаватым у яго парушэнні, на такое абыходжанне, якое спрыяе развіццю ў дзіцяці пачуцця годнасці і значнасці, умацоўвае ў ім павагу да правоў чалавека і асноўных свабод іншых і пры якім улічваецца ўзрост дзіцяці і пажаданасць садзейнічання яго рэінтэграцыі і выкананню ім карыснай ролі ў грамадстве.

2. З гэтай мэтай і прымаючы пад увагу адпаведныя палажэнні міжнародных дакументаў, дзяржавы-ўдзельніцы, у прыватнасці, забяспечваюць, каб:

а) ні адно дзіця не лічылася парушальнікам крымінальнага заканадаўства, не абвінавачвалася і не прызнавалася вінаватым у яго парушэнні па прычыне дзеяння або бяздзеяння, якія не былі забаронены нацыянальным або міжнародным правам у час іх здзяйснення;

б) кожнае дзіця, якое, як лічыцца, парушыла крымінальнае заканадаўства або абвінавачваецца ў яго парушэнні, мела па меншай меры наступныя гарантыі:

I) прэзумпцыя невінаватасці, пакуль яго віна не будзе даказана згодна з законам;

II) неадкладнае і непасрэднае інфармаванне яго аб абвінавачваннях супраць яго і, у выпадку неабходнасці, праз яго бацькоў або законных апекуноў і атрыманне прававой і іншай неабходнай дапамогі пры падрыхтоўцы і ажыццяўленні сваёй абароны;

III) неадкладнае прыняцце рашэння па пытанню, што разглядаецца, кампетэнтным, незалежным і непрадузятым органам або судовым органам у ходзе справядлівага слухання ў адпаведнасці з законам у прысутнасці адваката або іншай адпаведнай асобы і, калі гэта не лічыцца супярэчаннем найлепшым інтарэсам дзіцяці, у прыватнасці з улікам яго ўзросту або становішча яго бацькоў ці законных апекуноў;

IV) свабода ад прымусу да дачы паказанняў сведкі або прызнання віны; вывучэнне паказанняў сведак абвінавачвання альбо самастойна, альбо пры дапамозе іншых асоб і забеспячэнне раўнапраўнага ўдзелу сведак абароны і вывучэння іх паказанняў;

V) калі лічыцца, што дзіця парушыла крымінальнае заканадаўства, паўторны разгляд вышэйшым кампетэнтным, незалежным і непрадузятым органам або судовым органам згодна з законам адпаведнага рашэння і любых прынятых у гэтай сувязі мер;

VI) бясплатная дапамога перакладчыка, калі дзіця не разумее мовы, што выкарыстоўваецца, або не гаворыць на ёй;

VII) поўная павага яго асабістага жыцця на ўсіх стадыях разбору.

3. Дзяржавы-ўдзельніцы імкнуцца садзейнічаць устанаўленню законаў, працэдур, органаў і ўстаноў, што маюць непасрэднае дачыненне да дзяцей, якія, як лічыцца, парушылі крымінальнае заканадаўства, абвінавачваюцца або прызнаюцца вінаватымі ў яго парушэнні, і ў прыватнасці:

а) устанаўленню мінімальнага ўзросту, ніжэй за які дзеці лічацца няздольнымі парушыць крымінальнае заканадаўства;

б) у выпадку неабходнасці і пажаданасці, прыняццю мер па абыходжанню з такімі дзецьмі без выкарыстання судовага разбору пры ўмове поўнага захавання правоў чалавека і прававых гарантый.

4. Неабходна наяўнасць такіх розных мерапрыемстваў, як догляд, палажэнне аб апецы і наглядзе, кансультацыйныя паслугі, прызначэнне выпрабавальнага тэрміну, выхаванне, праграмы навучання і прафесійнай падрыхтоўкі і іншыя формы догляду, якія замяняюць догляд ва ўстановах, з мэтай забеспячэння такога абыходжання з дзіцем, якое адпавядала б яго дабрабыту, а таксама яго становішчу і характару злачынства.



Артыкул 41

Нішто ў сапраўднай Канвенцыі не закранае любых палажэнняў, якія ў большай ступені спрыяюць ажыццяўленню правоў дзіцяці і могуць утрымлівацца:

а) у законе дзяржавы-ўдзельніцы; або

Канвенцыя аб правах дзіцяці

У 1946 годзе, калі толькі скончылася самая жахлівая вайна, якая не памілавала нікога — у тым ліку дзяцей, дарослыя задумаліся над тым, што яны могуць зрабіць дзеля таго, каб такое больш не паўтарылася. І тады Арганізацыя Аб’яднаных Нацый стварыла Дзіцячы Фонд ААН (ЮНІСЕФ), закліканы абвяшчаць і абараняць права самых маленькіх жыхароў Зямлі — дзяцей.

Упершыню ў гісторыі чалавецтва гэтыя правы былі запісаны на паперу і сталі асноўным міжнародным законам пра дзяцей, надзвычай важным і абавязковым для выканання уімі і кожным.

Упершыню дарослыя так сур’ёзна задумаліся пра тых, хто прыйдзе ім на змену заўтра. Гэтыя правы, такія простыя і натуральныя, могуць быць зусім недаступнымі. І тады Дзіцячы Фонд ААН спяшаецца на дапамогу. Сімвалам Дзіцячага Фонду ў Беларусі стаў сонечны зайчык Юні-Юні.

Для таго, каб яго ўбачыць, дастаткова самага малеенькага кавалачка люстра ці проста начышчаннага гузіка ці усмешкі, а, можа быць… добрага ўчынку. Сонечны зайчык, маленькі праменьчык сонейка, які адлюстраваўся ў нашых сэрцах. На старонках гэтай кніжкі ён знаёміць дзяцей і дарослых з асноўнымі правамі дзяцей.



















Паглядзець астатняе (яшчэ 25 малюнкаў)
Паказаць схаваны тэкст

Спампаваць (pdf, 5 Мб)

Тэгі: день детей, день защиты ребенка, защита ребенка, Канвенцыя аб правах дзіцяці, права ребенка, ЮНІСЕФ конвенция | 05.06.09 




  1   2


База данных защищена авторским правом ©vuchoba.org 2019
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка