М.І. Таранда, С. Б. Пазняк, А. Г. Смалей Лабараторная дыягностыка бактэрыяльных і мікозных інфекцый сельскагаспадарчай і хатняй жывёлы



старонка5/17
Дата канвертавання15.05.2016
Памер2.64 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   17


Дыягнастычны аналіз вынікаў сералагічных рэакцый на бруцэлёз


Вынікі рэакцый

Дыягнастыч-ная ацэнка

РБП

РА

РЗК (РПЗК)

Станоўчая

Станоўчая

Станоўчая

Станоўчая

Станоўчая

Станоўчая

Няпэўная

Станоўчая

Станоўчая

Станоўчая

Адмоўная

Станоўчая

Станоўчая

Няпэўная

Станоўчая

Станоўчая

Станоўчая

Няпэўная

Няпэўная

Станоўчая

Станоўчая

Няпэўная

Адмоўная

Станоўчая

Станоўчая

Адмоўная

Станоўчая

Станоўчая

Станоўчая

Адмоўная

Няпэўная

Станоўчая

Станоўчая

Адмоўная

Адмоўная

Няпэўная

Адмоўная

Не даследуецца

Не даследуецца

Адмоўная


Схема лабараторнай дыягностыкі бруцэлёзу

Даследуемы матэрыял: малако, сыроватка крыві


Сералагічнае даследаванне: РА, РЗК, РПЗК, РБП з малаком і сывараткай крыві

Мікраскапія: па Граму, па Казлоў-скаму

Тулярэмія

Тулярэмія – вострая асабліва небяспечная інфекцыя (АНІ) жывёл і чалавека, якая ў хатніх жывёл працякае часцей у септычнай форме і характарызуецца павелічэннем падскурных лімфатычных вузлоў (набуханне, тварожыстае перараджэнне), нервовымі з’явамі, паралічамі ў маладняка; у буйной рагатай жывёлы магчыма праяўленне мастытамі, а ў коней – абортамі.



Класіфікацыя ўзбуджальніка:

Сям’я: Brucellaceae

Род: Francisella

Від: F.tularensis



У прыродных умовах да ўзбуджальніка тулярэміі ўспрыімлівыя грызуны (каля 40 відаў), насякомаежныя, рэптыліі, амфібіі і іншыя. З сельскагаспадарчых – успрыімлівы ягняты, парасяты, кураняты.

Патагенез і фактары вірулентнасці:

  • зараджэнне адбываецца аліментарным, паветрана-пылявым і трансмісіўным шляхамі;

  • бактэрыі пранікаюць у арганізм праз непашкоджаныя скурныя пакровы, каньюктыву, дыхальныя шляхі;

  • спачатку бактэрыі размнажаюцца на месцы пранікнення, трапляюць у лімфатычныя вузлы, трапляюць у кроў і выклікаюць септыцэмію;

  • узбуджальнік сінтэзуе ферменты распаўсюджвання: аспарагіназу, гіялуранідазу, дэзаміназу, трансамідазу,уранідазу, фібрыналізін;

  • лічыцца, што патагенныя ўласцівасці гэтага мікроба звязаны з эндатаксінам.

Лабараторнае даследаванне ўключае бактэрыяскапію, выдзяленне чыстай культуры, біяпробу і пры неабходнасці сералагічнае даследаванне.

Матэрыял для даследавання:

  • пры жыцці – пунктат з павялічаных лімфатычных вузлоў, абартыраваны плод (ці органы плода), мачу, фекаліі;

  • пасля гібелі жывёлы – пячонку, ныркі, селязёнку, павялічаныя лімфатычныя вузлы. Трупы грызуноў і іншых дробных жывёл накіроўваюць на даследаванні цалкам;

  • матэрыял дастаўляюць у лабараторыю і даследуюць, захоўваючы меры бяспекі, неабходныя для працы з асабліва небяспечнымі інфекцыямі.

Мікраскапія:

  • метад афарбоўкі: па Раманоўскаму-Гімзу;

Мікракарціна:

  • дробная кокападобная бактэрыя ў мазках з культуры і тонкая палачка ў прэпаратах з органаў (велічыня 0,3 мкм);

  • грамадмоўная;

  • спор не ўтварае;

  • нерухомая;

  • у макраарганізме ўтварае тонкую капсулу; у культурах прадуцыруе слізь, якая лёгка знаходзіцца пры падрыхтоўцы мазкоў;

  • па Раманоўскаму-Гімзу афарбоўваецца ў ружова-блакітны колер, часта біпалярна;

  • бактэрыяскапію лічаць як арыентыровачны метад і улічваюць, калі ў прэпаратах, афарбаваных па Раманоўскаму-Гімзу, знаходзяцца вялікія скапленні кокабактэрый бэзавага колеру.

Культываванне:

  • высеў на пажыўныя асяроддзі Мак-Коя, складзеную з 60% жаўтка курынага яйка і 40% фізіялагічнага раствору; асяроддзе разліваюць у прабіркі і зварочваюць пры 80оС на працягу 1 гадзіны;

  • высеў на асяроддзе шакаладны агар Фрэнсіса – 2,5% МПА, 0,1% цыстына, 1% глюкозы і 5-10% дэфібрынаванай крыві трусоў;

  • на паўвадкае жаўтковае асяроддзе Дражэўнікавай (10% курынага жаўтка і 90% стэрыльнага фізраствору);

  • на асяроддзе Емельянавай (у рыбна-дражджавы агар з 1% глюкозай і 0,1% цыстынам пры 45оС дабаўляюць 10% дэфібрынаванай крыві і разліваюць па чашках і прабірках).

Асаблівасці выдзялення ўзбуджальніка:

  • узбуджальнік аэроб;

  • аптымальная тэмпература 36...37оС;

  • аптымальная рН 7,2...7,0;

  • тэрмін культывавання 1...3 суткі,

Культуральныя ўласцівасці:

  • на звёрнутым жаўтковым асяроддзі пры шчыльным высеве растуць у выглядзе бліскучага тонкага налёту з хвалістай “шагрэневай” паверхняй; пры рэдкім высеве – вырастаюць невялікія бліскучыя выпуклыя калоніі, ці іх групы;

  • на асяроддзі Фрэнсіса – невялікія, 1...2 мм, круглыя, выпуклыя, гладкія, бліскучыя, з роўнымі краямі калоніі белаватага колеру з блакітным адценнем, якія вырастаюць праз 2...3 сутак;

  • калоніі вірулентных штамаў маюць S-форму;

  • у вадкіх пажыўных асяроддзях узбуджальнік тулярэміі расце толькі на паверхні;

  • добра размнажаецца ў жаўточным мяшку курынага эмбрыёну.

Біяхімічныя ўласцівасці:

  • выражаны слаба і толькі на спецыяльных пажыўных асяроддзях з паніжаным утрыманнем бялку;

  • ферментуе з утварэннем кіслаты без газу глюкозу, мальтозу, манозу, гліцэрын, дэкстрын;

  • утварае серавадарод;

  • не ўтварае індол;

  • рэдуцыруе цыянін, метыленавы блакітны, малахітавы зялёны.

Біяпроба з’яўляецца самай адчувальнай і надзейнай для знаходжання тулярэмійных бактэрый у любым матэрыяле. Зараджаюць белых мышэй ці марскіх свінак. Суспензію з кавалкаў органаў і лімфатычных вузлоў уводзяць у дозе 0,5 мл падскурна ці інтраперытаніяльна. Матэрыял можна ўціраць у свежавыстрыжаны участак скуры. Белыя мышы гінуць на 3...4 суткі, часам праз 8...12, марскія свінкі – на 4...6 суткі, пры слабой інфіцыраванасці матэрыялу - на працягу 8...20 дзён. Пры ўскрыцці ў загінуўшых жывёл адзначаюць некратычныя ачагі ў лёгкіх, селязёнцы, пячонцы, лімфатычных вузлах; іх даследуюць бактэрыялагічна.

Антыгенная структура. Вірулентныя варыянты ўзбуджальніка тулярэміі маюць vi-антыген (ліпіды і бялкі) і О-антыген (глікапратэід); vi-антыген мае падабенства з аналагічным антыгенам бруцэл.

Сералагічная дыягностыка здзяйсняецца з выкарыстаннем РА, рэакцыі прэцыпітацыі (РП), рэакцыі няпростай гемаглюцынацыі (РНГА) і рэакцыі нейтралізацыі антыцел (РН):

  • РА – дастаткова дакладны метад даследавання на тулярэмію. У якасці антыгена выкарыстоўваюць тулярэмійны дыягностыкум, які рыхтуюць з мікробных клетак, забітых фармалінам; двухсуткавую культуру, якая вырасла на асяроддзі Мак-Коя здымаюць пятлёю, суспендуюць у фізіялагічным растворы, даводзяць канцэнтрацыю да 5 млрд. мікробных клетак у 1 мл. Мікробную ўзвесь у дозе 0,5 мл уносяць у прабіркі са спецыфічнай сыроваткай у розных развядзеннях (не менш чым 1:2000), устрэсваюць, змяшчаюць у тэрмастат на 2 гадзіны, а затым вытрымліваюць 20...22 гадзіны пры пакаёвай тэмпературы. РА ставяць двума спосабамі: у прабірках і крывяна-кропельным. Станоўчым вынікам лічаць выразную аглютынацыю пры поўнай празрыстаці вадкасці над аглютынатам. Дыягнастычнымі цітрамі лічаць: для авечак – 1:25, для буйной рагатай жывёлы і свіней – 1:100.

  • РНГА ставяць з эрытрацытамі, сенсібілізаванымі тулярэмійным антыгенам, ці з антыцельным эрытрацытарным дыягностыкумам; з першым яе прымяняюць для даследавання сыроватак сельскагаспадарчых і дзікіх жывёл, а з другім – для вызначэння антыгена ў трупах жывёл.

  • РП валодае адносна невысокай адчувальнасцю і яе выкарыстоўваюць у асноўным для даследавання трупаў грызуноў і пушных звяроў. Антыгенам з’яўляецца экстракт з пакрышаных тканак трупа.

Алергічны метад можа быць выкарыстаны для ранняй дыягностыкі тулярэміі, паколькі гіперадчувальнасці замаруджанага тыпу развіваецца да 5 дня захворвання. Алергенам служыць тулярын, які ўводзяць унутрыскурна; рэакцыю улічваюць двойчы – праз 24 і 48 гадзін.

Бактэрыялагічны дыягназ на тулярэмію лічаць устаноўленым:

  • пры выдзяленні з паталагічнага матэрыялу культуры з характэрнымі для ўзбуджальніка ўласцівасцямі на пажыўных асяроддзях;

  • у выпадку гібелі лабараторных жывёл і пры выдзяленні з іх органаў культуры ўзбуджальніка тулярэміі, нават калі ў высевах з зыходнага матэрыялу ўзбуджальнік не вылучаны.

Імунітэт. У перахварэўшых жывёл ствараецца стойкі і працяглы імунітэт, які мае ў сваёй аснове тканкавыя і гумаральныя механізмы. У сыроватках перахварэўшых жывёл знаходзяць аглютыніны.

Для прафілактычнай імунізацыі чалавека выкарыстоўваюць жывую вакцыну супраць тулярэміі. Для сельскагаспадарчых жывёл вакцына не выкарыстоўваецца.


Схема лабараторнай дыягностыкі тулярэміі

Культураль-ныя ўласцівасці


Бардэтэлёз

Бардэтэлёз (бардэтэлёзная інфекцыя, бронхасептыкоз) – хранічнае інфекцыйнае захворванне свіней усіх узростаў (часцей хварэюць свінні ва ўзросце ад 2 тыдняў да 4 месяцаў), якое характэрызуецца развіццём катаральна-гнойнай пнеўманіі, суправаджаецца ліхаманкай ремітыруючага тыпу, сухім кашлем, чыханнем, адставаннем у росце і развіцці.



Пры бардэтэлёзе адбываюцца глыбокія, бывае што незваротныя змяненні функцыі дыхання, якія звязаны са структурнымі змяненнямі тканкі лёгкіх. Пры спалучэнні бардэтэлёзнай інфекцыі з пастэрэлёзам развіваецца атрафічны рыніт, які з’яўляецца адной з форм позняга праяўлення бардэтэлёзу.

Класіфікацыя ўзбуджальніка:

Сям’я: Brucellaceae

Род: Bordetella

Від: B.bronchiseptica

Успрыімлімыя жывёлы свінні. Інфекцыя распаўсюджана паўсюдна і наносіць значную эканамічную шкоду свінаводству. Крыніцай узбуджальніка з’яўляюцца хворыя рынітам і пнеўманіяй свінні, якія вылучаюць у знешняе асяроддзе інфекцыйны агент пры чыханні, кашлі, з выцяканнямі з носу. Узбуджальнік ва ўмовах жыватнаводчых памяшканняў захоўваецца да 16 дзён. Захворванню садзейнічаюць дрэнныя санітарна-гігіенічныя ўмовы ў свінарніку, парушэнні тэхналогіі ўтрымання, асабліва павышаная вільготнасць і паніжаная тэмпература ў памяшканнях з цэментнай падлогай.

Лабараторная дыягностыка заключаецца ў мікраскапіі мазкоў з паталагічнага матэрыялу, высеве на пажыўныя асяроддзі, пастаноўцы біяпробы на белых мышах, сералагічных метадах даследавання.

Матэрыял для даследавання:

  • пры жыцці слізь з носа і сыроватка крыві;

  • ад загінуўшых (не пазней 4...6 гадзін пасля смерці) і вымушана забітых хворых свіней, з клінічнымі і паталагаанатамічнымі прыкметамі, якія характэрны для данага захворвання (прыгнечанне, павышаная тэмпература цела, чыханне, кашаль, выдзяленні з насавых адтулін) і для лячэння якіх не выкарыстоўвалі антыбіётыкі адбіраюць:

- пашкоджаныя участкі лёгкіх на мяжы са здаровымі тканкамі, бранхіяльныя лімфавузлы, бранхіяльную склізь, кавалкі пячонкі, селязёнкі, галаўнога мозгу, сэрца з перавязанымі сасудамі;

- невялікія трупы адпраўляюць цалкам;

- пры немагчымасці хуткай дастаўкі, матэрыял кансервуюць 30%-ным растворам гліцэрыну ці транспартуюць у тэрмасе з лёдам;

- тампоны са сліззю з носа трэба даследаваць не пазней 4 гадзін з моманту адбору.

Мікраскапія: афарбоўка па Граму.

Мікракарціна:

  • грамадмоўная авоідная палачка памерам 1,5...2,5 х 0,4...0,6 мкм;

  • спораў не ўтварае;

  • капсул не утварае;

  • рухомая ў маладых культурах (да 72 гадзін); рухомасць вызначаюць на 24-гадзіннай мікробнай культуры метадам “вісячай кроплі”. У старых культурах рухомасць можа не выяўляцца.

Культываванне:

  • з надасадкавай вадкасці праводзяць высеў на простыя і селектыўныя пажыўныя асяроддзі: МПА, МПБ, казеінава-вугальны агар, агар Мак-Конкі, асяроддзе Гартоха, малочна- крывяны агар. Да агару Мак-Конкі можна дабаўляць 100 мкг/мл мікастаціну. На такім асяроддзі вельмі рэдка растуць іншыя мікраарганізмы.

Асаблівасці выдзялення ўзбуджальніка:

  • тэмпература культывавання – 37оС;

  • тэрмін культывавання – 24...48 гадзін.

Культуральныя ўласцівасці:

  • на вадкіх пажыўных асяроддзях узбуджальнік дае раўнамернае памутненне асяроддзя з наступным утварэннем асадка і прысценкавага кольца, якія лёгка разбіваюцца пры ўстрэсванні;

  • на паверхні казеінава-вугальнага агару ўтвараюцца паўпразрыстыя, у выглядзе расы, бліскучыя, выпуклыя калоніі памерам з іголкавую галоўку; маюць масляністую кансістэнцыю;

  • на асяроддзі Гартоха – белаватыя кроплепадобныя калоніі;

  • на асяроддзі Мак-Конкі – ружовыя са светлым цэнтрам, дробныя, паўпразрыстыя калоніі;

  • на малочна-крывяным агары ўтвараюцца залацістыя калоніі з зонай бэта-гемолізу.

Біяхімічныя ўласцівасці:

  • цукралітычныя ўласцівасці вызначаюць на асяроддзях Гісса з лактозаю, глюкозаю, манітам, мальтозаю, цукрозаю, дульцытам; характэрна поўная адсутнасць актыўнасці да цукроў і шмататамных спіртоў;

  • для вызначэння урэазнай актыўнасці выкарыстоўваюць асяроддзі Закса: 1-2 кроплі даследуемай культуры дабаўляюць да асяроддзя і культывуюць на працягу сутак; пры станоўчай рэакцыі адбываецца змяненне колеру асяроддзя;

  • для вызначэння каталазнай актыўнасці на паверхню суткавай мікробнай культуры наносяць 1-2 кроплі 1% раствору перакісі вадароду; наяўнасць каталазы праяўляецца ўтварэннем бурбалак адшчэпленага кіслароду;

  • рэдукцыю нітратаў вызначаюць высевам на спецыяльнае асяроддзе з KNO3; пры культываванні на працягу 48...72 гадзін асяроддзе афарбоўваецца ў сіні колер;

  • аксідарэдуктазная актыўнасць узбуджальніка праяўляецца ў абясколерванні арганічных фарбаў: метыленавай сіні, малахітавага зялёнага і іншых;

  • для вызначэння здольнасці бардэтэл засвойваць цытратаманійныя солі робяць высевы на асяроддзе Сіманса; у працэсе росту (24 гадзіны) адбываецца змяненне колеру асяроддзя ў сіні;

  • для вызначэння гемалітычных уласцівасцей культуру высяваюць на асяроддзі, што ўтрымліваюць 5% дэфібрынаванай крыві барана, на якіх утвараюцца зоны бэта-гемолізу.

Біяпроба:

  • для вызначэння вірулентнасці выдзеленых культур выкарыстоўваюць 3 белых мышак вагой 16...18 грамаў. Іх заражаюць унутрыбрушынна змывам суткавай агаравай культуры бардэтэл на 0,85% фізрастворы (0,3 мл) з канцэнтрацыяй мікробнай узвесі 1 млрд. мікробных цел у 1 мл. Наглядаюць за мышамі на працягу 5 дзён;

  • культуру лічаць патагеннай, а біяпробу станоўчай пасля гібелі заражаных мышак і выдзяленні з іх на пажыўных асяроддзях зыходнай культуры B.bronchiseptica.

Сералагічнае даследаванне:

  • выкарыстоўваюць СКРА (сыроватачна-кропельную рэакцыю аглютынацыі) і РА. Для пастаноўкі СКРА на прадметнае шкло наносяць кроплю даследуемай сыроваткі і дабаўляюць кроплю антыгену. Улік рэакцыі праводзяць праз 1...1,5 мінуты з дапамогай лупы на цёмным фоне. Пры станоўчай рэакцыі з’яўляецца дробназярністы асадак з адначасовым прасвятленнем вадкасці (абавязкова пастаноўка кантроляў);

  • пры станоўчых выніках СКРА ставяць прабіркавую РА для вызначэння цітраў антыцел; знаходжанне антыцел да антыгену ў сыроватцы крыві хворых парасят у цітрах 1:40 і вышэй з’яўляецца рэтраспектыўным дыягназам на бардэтэлёзную інфекцыю.

Лабараторны дыягназ лічаць устаноўленым:

  • пры выдзяленні з матэрыялу культуры з уласцівасцямі, характэрнымі для ўзбуджальніка бардэтэлёзу і патагеннага для лабараторных жывёл;

  • пры знаходжанні антыцел к антыгену Bordetella bronchiseptica ў сыроватцы крыві хворых парасят у цітры 1:40 і вышэй.

Тэрмін лабараторнага даследавання 9 дзён.

Імунітэт вывучаны недастаткова. У многіх краінах выкарыстоўваюць інактываваную вакцыну з вірулентнага штама B.bronchiseptica. Наибольш эфектыўным сродкам прафілактыкі захворвання лічаць вакцынацыю супаросных свінаматак. Гіпер’імунных сыроватак няма.


Схема бактэрыялагічнага даследавання на бардэтэлёз

Мікраскапія мазкоў, афарбаваных па Граму

Характар росту на дыферэнцы-яльна-дыяг-настычных пажыўных асяроддзях

Каталаза +

Рэдукцыя нітратаў +

Аксідарэдуктазная актыўнасць +

Рост на асяроддзі Сіманса +

Наяўнасць гемолізу +


Туберкулёз

Туберкулёз (сухоты) – хранічнае захворванне, якое характарызуецца ўтварэннем у розных тканках и органах спецыфічных ачагоў-туберкул (грудкоў), якія па меры развіцця працэсу падвяргаюцца тварожнаму перараджэнню. Пры розных формах працякання туберкулёзу адзначаюць часцей субфібрыльнае (37,2…37,5оС) павышэнне тэмпературы, павелічэнне лімфатычных вузлоў са з’яўленнем часам свішчоў і выцяканнем з іх гною, прагрэсіруючае змарненне арганізму, пры паражэнні органаў дыхання – кашаль з адкашліваннем макроты часта з пражылкамі крыві.



Класіфікацыя ўзбуджальніка:

Парадак: Actinomycetales

Сям’я: Mycobacteriaceae

Род: Mycobacterium

Віды:


  • M. bovis – узбуджальнік туберкулёзу ў БРЖ;

  • M.avium – узбуджальнік туберкулёзу ў птушак;

  • M.tuberculosis – у чалавека;

  • M.leprae – узбуджальнік праказы ў чалавека;

  • M.murium – узбуджальнік туберкулёзу ў мышэй;

  • M.poikilotermum – узбуджальнік туберкулёзу ў халоднакроўных.

Успрыімлівыя чалавек, жывёлы, птушкі, мышы, рыбы, гадзюкі, жабы, чарапахі.

Ад розных жывёл і са знешняга асроддзя выдзяляюцца таксама атыпічныя мікабактэрыі, якія могуць выклікаць сенсібілізацыю жывёл да туберкулінаў і выклікаць хранічныя захворванні, падобныя да туберкулёзу – мікабактэрыёзы. Іх вельмі цяжка аддыферэнцыраваць ад сапраўдных мікабактэрый.



Атыпічныя мікабактэрыі падзелены Раньёнам (1959) на аснове ўласцівасцей – утварэння пігменту і хуткасці росту на 4 групы:

  • фотахрамагенныя мікабактэрыі, якія пры вырошчванні пры святле набываюць цёмна-аранжавую афарбоўку; у цемнаце не ўтвараюць пігменту – M.kansassii і іншыя;

  • скотахрамагенныя, якія набываюць ясна-аранжавую афарбоўку і на святле і ў цемры: M.gordonae, M.aquae, M.scrofulaceum і іншыя;

  • нефотахрамагенныя, могуць быць неафарбаваныя ці мець слабыя жоўта-аранжавыя адценні, незалежна ад святла: M.battey, M.intracellulare;

  • хуткарастучыя мікабактэрыі, якія пры 25 і 37оС утвараюць калоніі на працягу тыдня альбо хутчэй і, як правіла, не выклікаюць захворванняў: M.phlei, M.smegmatis, M.fortuitum, M.butiticum.

Патагенез і фактары вірулентнасці:

  • асноўныя шляхі зараджэння: аліментарны і аэрагенны;

  • пры аэрагенным зараджэнні першасны інфекцыйны ачаг развіваецца ў лёгкіх, а пры аліметарным – у мезентэрыяльных лімфатычных вузлах; з першасных локусаў бактэрыі могуць трапіць у лімфаток і кроў, што вядзе да генералізацыі працэсу;

  • фактарам вірулентнасці з’яўляюцца эндатаксіны – туберкуліны. Тлустыя кіслоты садзейнічаюць распаду тканак. Корд-фактар парушае дыханне і фасфарыліраванне клетак;

  • даказана персістэнцыя L-форм, якія здольны да рэверсіі ў тыповыя мікабактэрыі;

  • розныя віды мікабактэрый валодаюць здольнасцю мігрыраваць на розныя віды жывёл, птушак і на чалавека;

  • у буйной рагатай жывёлы (БРЖ), маралаў, авечак, коз, свіней туберкулёз выклікаецца M.bovis. Да гэтага віду найбольш адчувальны трусы і марскія свінкі. Хварэе і чалавек;

  • M.avium выклікае туберкулёз у курэй, індыкоў, качак, галубоў, цацарак і іншых. Успрыімлівы хатнія жывёлы і чалавек. Найбольш адчувальныя трусы, пры зараджэнні якіх M.avium развіваецца септычная форма хваробы;

  • інкубацыйны перыяд працягваецца ў залежнасці ад віду жывёл і птушак ад некалькіх тыдняў да некалькіх гадоў;

  • зыходам першаснага запалення ў органах можа быць інкапсуляцыя, абвапнаванне ачага ці расплаўленне сценак першаснага ачага і распаўсюджвання ўзбуджальніка; магчыма працяглая персістэнцыя ўзбуджальніка ў арганізме без заўважных клінічных прыкмет.

Дыягностыка:

  • прыжыццёвая ўключае алергічныя даследаванні пры дапамозе алергену туберкуліна, сералагічныя тэсты і бактэрыялагічнае даследаванне, якое складаецца з мікраскапіі мазкоў-прэпаратаў з паталагічнага матэрыялу, выдзялення чыстай культуры і зараджэння ёю лабараторных жывёл.

Матэрыял для даследавання:

  • пры жыцці – выцяканні з носа, бранхіяльную склізь, малако (асабліва пры павялічаных надвыменных лімфавузлах) – не менш за 100 мл, фекаліі – 30...40 мл, радзей мачу – 200 мл;

  • пасля гібелі ці забою накіроўваюць кавалкі органаў са змяненнямі, а таксама заглотачныя, срэдасценныя, перадлапаткавыя, надвыменныя лімфавузлы;

  • пры адборы паталагічнага матэрыялу неабходна выконваць правілы асептыкі і прафілактычныя меры, тэхніку бяспекі;

  • матэрыял у лабараторыю лепш дастаўляць свежым, у іншым выпадку кавалкі органаў патрэбна кансерваваць у 30...40%-ным водным растворы гліцэрыну;

  • перад даследаваннем матэрыялу выкарыстоўваюць спецыяльныя метады апрацоўкі і абагашчэння, каб павысіць канцэнтрацыю бактэрый у адабраных узорах:

  • бранхіяльную склізь (макроту) збіраюць у прабіркі з 6%-ным растворам сернай кіслаты, закрываюць гумовым коркам, прамываюць 5...6 мін устрэсваннем, цэнтрыфугуюць, кіслату адсмоктваюць, да асадку дабаўляюць фізраствор, зноў устрэсваюць і цэнтрыфугуюць; так прамываюць 2...3 разы. Прамыты асадак высяваюць на пажыўныя асяроддзі і рыхтуюць мазкі;

  • малако цэнтрыфугуюць, асадак таксама апрацоўваюць сернай кіслатой, прамываюць фізрастворам, зноў цэнтрыфугуюць, пасля чаго рыхтуюць прэпараты-мазкі і робяць высеў на пажыўныя асяроддзі;

  • масла (2...4 г) уносяць у стэрыльную прабірку, заліваюць гарачай вадою, закрываючы гумовым коркам, устрэсваюць 5...10 мін, пераварочваюць прабірку ўверх дном, ставяць у штатыў і пакідаюць у халаднаватым месцы, пакуль алей не зацвярдзее; асцярожна прыадкрываюць корак, вадкасць выліваюць і далей даследуюць, як малако;

  • пашкоджаныя тканкі нарэзваюць дробнымі кавалачкамі і расціраюць у стэрыльнай ступцы з 6%-най сернай кіслатою ў адносінах 1:4, фільтруюць праз марлю і цэнтрыфугуюць. З асадку рыхтуюць мазкі і робяць высевы;

  • фекаліі (50 г) расціраюць у стэрыльнай ступцы з 18%-ным растворам сернай кіслаты, фільтруюць праз марлю і цэнтрыфугуюць, даследуюць асадак, як і ў папярэдніх выпадках;

  • гной, утрыманне туберкул, макроту, асадак мачы дадаткова даследуюць мікраскапіраваннем прэпаратаў, падрыхтаваных расціраннем тварожыстай масы паміж двума прадметнымі шкельцамі.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   17


База данных защищена авторским правом ©vuchoba.org 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка