Пакалення Калумбаў



старонка1/3
Дата канвертавання30.06.2016
Памер470.21 Kb.
  1   2   3



Анджэй Тшэбіньскі/ Andrzej Trzebiński  (1922 – 1943) – Польскі паэт, драматург, літаратурны крытык і публіцыст з "пакалення Калумбаў". Большасць твораў са спадчыны Тшэбіньскага згарэла падчас Варшаўскага паўстання, ацалела ўсяго каля 400 старонак. Гэта вершы, драматычны гратэск “Каб падняць ружу” (у якой аўтар рэалізаваў сваю канцэпцыю драмы, выкладзеную ў артыкуле “Лабараторыя драмы”), фрагменты няскончанай повесці “Кветкі з забароненых дрэваў”, публіцыстычныя артыкулы і дзённік.


Каб падняць ружу...

(Aby podnieść róże...)


Асобы:
Возуб Тэнеруа – дыктатар “in potentia”, амаль містычная постаць

Іклот Ільфарэ – дыктатар “in potentia”

Ральф Арыёні – дацэнт, ці, можа, прафесар сацыялогіі

Рыза Аблівія – дзяўчына відавочна лёгкіх паводзінаў, нудыстка

Гарпадатэ – гросмайстар у шахматах

Эрнэст Кенгур – чэмпіён у цяжкой вазе, баксёр

Лама Базарні – “правая рука” Іклота Ільфарэ

Хлопец-ліфцёр



Людзі Базарні i Возуба
Дзеянне адбываецца ў інтэрнацыянальным гатэлі “Марока”.
Дзея І
Ультрасучасна абсталяваная спартовая зала гатэля “Марока”. Пасярод стаіць тэнісны стол з нацягнутай сеткай. На сценах кубістычныя спартовыя кампазіцыі ў цёмных, згушчаных танах. На акне, пакуль што зачыненым, – чорная зігзагападобная падстаўка з парай кактусаў. Гарпадатэ, шахматыст, майстар свету – у белым тэнісным касцюме. Эрнэст Кенгур таксама ў тэнісным касцюме, і таксама ў белым. Ральф Арыёні, прафесар – ці, можа, дацэнт – сацыялогіі – у халаце, з цыгарэтай у зубах. Рыза Аблівія, па-жаноцку прыгожая дзяўчына, з вычварэнскім бантам у валасах, з голымі нагамі, напэўна, нудыстка.
Гарпадатэ (да Арыёні): Прафесар, мы пачынаем гульню, а ваша цыгарэта можа нам прапаліць шарык, апошні шарык у гатэлі “Марока”. (да Аблівіі) Дык ты сапраўды думаеш, што канец свету? (вельмі інтэлігентна) Свету, для якога я – гросмайстар у шахматах? (падыходзячы да стала) Праўда, я заўжды адчуваў гэтую сваю залежнасць ад свету як адсутнасць залежнасці, але сёння...
Кенгур: Ваша падача, майстра! Толькі асцярожней з шарыкам!
Гарпадатэ: Увага! (падаé, пачынаецца белая, лёгкая гульня) Семнаццаць: семнаццаць... не бойцеся за яго, гэта моцны шарык...
Кенгур: Такіх моцных шарыкаў пайшло за сёння, здаецца, сем... (да Аблівіі) Ну і? – канец свету?..
Аблівія (да Кенгура): У вас, відаць, былі адны двойкі па рэлігіі! (з наіўнай мудрасцю) Але ж так не выглядаў ніводзін прыстойны канец свету! (да Арыёні) Ты ведаеш, Ральф, хто гэта такія? (паказвае нешта праз акно)
Арыёні: Ах, ці можна нешта ведаць і разумець праз акно!
Гарпадатэ (перадражнівае): Ведаць, разумець?.. Адкуль я ведаю... Тым больш праз акно... Ну, аднак мне здаецца... (не дагаворвае) Бо... (да Кенгура) Эх, чэмпіён, люблю я такія касыя падачы, яны мне нагадваюць ход сланом... (да Арыёні) Ну проста рэвалюцыя, прафесар!.. Гэта ж вядома і без газет!
Кенгур (з лёгкасцю адбіваючы падачу): А вось і не адгадалі! Па рэлігіі ў мяне заўсёды былі тройкі, а двойкі – па гісторыі – А-ёй! І ў выніку сёння на ўсе гэтыя палітычныя справы ў мяне няма нават найдурнейшых поглядаў...
Аблівія (да Кенгура): Вам патрэбныя погляды? Людзі страляюць у людзей, а вам яшчэ патрэбныя погляды? Ральф, ты павінен усё яму патлумачыць!..
Арыёні: Рыза, дзетка, гэта ж ты якраз нічога не разумееш... А я, магчыма, і мог бы што-небудзь расказаць, бо акурат у мяне ёсць погляды, але гэтыя справы – там, за акном (паказвае на вуліцу) – яны нейкія іншыя... (да Кенгура) У мяне таксама, як і ў вас, няма ніякіх поглядаў на гэтыя справы. У мяне ёсць проста погляды!..
Гарпадатэ: Васемнаццаць: семнаццаць, чэмпіёне! (да Арыёні – рассеяны і легкадумны) Ваша праўда, гэтыя рэчы трэба цалкам зневажаць. (да Кенгура) Вашы падачы, чэмпіёне.
Арыёні: Не. Мы ўсё не можам паразумецца. Тут не ідзе размовы пра тое, каб нешта зневажаць. Размова пра тое, што наша агульная гісторыя засталася дзесьці адзаду, па-за намі, і мы, сучасныя людзі з самымі сучаснымі душамі і поглядамі, насамрэч не можам жыць у гэтай гісторыі. Мы ўсё яшчэ павінны жыць неверагодна і гратэскна.
Кенгур (а-ля Піліп з Канапель): Ага, але якая ўласна гэтая сённяшняя рэвалюцыя – вельмі добрая ці вельмі дрэнная?
Гарпадатэ: Спадар, няўжо вы не разумееце, што праз яе нельга будзе дастаць новы шарык, калі ён трэсне!
Арыёні: Так, але вы, майстар, забываеце, што ў той жа час праз яе нас нагнала гісторыя. Гэтая страляніна ў чалавека якраз і ёсць...
Кенгур (павучальна): Таму трэба быць уважлівым, раз нельга купіць новы. (аўт) Халера. Семнаццаць: дзевятнаццаць! Занадта моцна ўдарыў... (уражаны) У боксе гэта было б абсурдам!
Аблівія: Ральф, яны з гэтым пінг-понгам паводзяць сябе, як дзеці! (да Гарпадатэ) А ты ж ведаеш, Пабла, як я баюся дзяцей.
Гарпадатэ: Лепей стаць ля акна і... пяліцца туды. Рыза, скажы, што ты хочаш? (да Кенгура) Так, дзевятнаццаць: семнаццаць (да Арыёні) І на каго вы ставіце, прафесар?
Арыёні (з тонкай іроніяй): Перамагае заўсёды праўда. Стаўлю на яе!
Гарпадатэ (падчас доўгіх і рэзкіх падач): О, вы мне нагадваеце гэтым майго светлай памяці папярэдніка, гросмайстра доктара Карла Дора. Ён таксама меў звычку паўтараць гэты афарызм, што праўда заўжды перамагае (адпраўляючы шарык у сетку). Ну і ўрэшце прайграў мне!
Аблівія (абражаная): Ты ўвогуле не зразумеў іроніі прафесара (вельмі “па-дзявочы” да Арыёні). Гэта быў намёк на несапраўднасць абодвух партнёраў, праўда? Бо ў настольным тэнісе заўсёды перамагае толькі сапраўдны тэнісіст, так, Ральф?..
Кенгур: Васемнаццаць: дзевятнаццаць. Мае падачы, майстра!
Арыёні (да Аблівіі): О не. Гэта проста быў такі сабе філасофскі жарт: я ўжыў у дачыненні да пінг-понга рыторыку Сярэднявечча і прагматызму.
Аблівія: Праўда? Гэта ж цудоўна! (пляскае ў далоні, падобная да вялікай прыгожай лялькі) Дык у гэтых трох словах ажно столькі гумару і філасофіі?
Кенгур: Прафесар, гумарам малю – цыгарэта!!! Бо мы ж праз гэтую праклятую рэвалюцыю не можам купіць новы шарык.
Арыёні: Я гляджу, вы, чэмпіёне, дзякуючы пінг-понгу здабылі сабе палітычныя погляды! (цытуе) “Праз гэтую праклятую рэвалюцыю”... гм... праклятую... адным словам, вы досыць раптоўна робіцеся контррэвалюцыянерам! (да Аблівіі) Перамагае заўсёды праўда – гэта значыць, што праўдай можа быць толькі і выключна перамога. Гэта закулісны бок майго жарту (элегантна гасіць цыгарэту).
Кенгур (няўпэўнена): Не. У мяне ўсё яшчэ няма палітычных поглядаў, прафесар... гэтыя словы пра рэвалюцыю...
Гарпадатэ: Забудзь пра гэта, чэмпіён. Бо прафесара можна было б схапіць за словы... (Кенгур зразае з “бэкхэнду” і атрымлівае ачко).
Кенгур: Дзевятнаццаць: дзевятнаццаць! Пароўну!
Арыёні (да Гарпадатэ): О, мяне схапіць за словы? За якія, майстра?
Гарпадатэ: Уласна за гэтае “пароўну”, за ўсялякія нічые... Праўдай можа быць толькі і выключна перамога! Ну як?
Аблівія: Але ж, Пабла, у настольным тэнісе не бывае нічыёй!
Гарпадатэ: А ў шахматах, у боксе? Дык што адбываецца, прафесар, з праўдай, калі нічыя?
Арыёні (на інтэлектуальным пад’ёме): Майстра, вы адкрылі мне цудоўныя гарызонты!
Гарпадатэ: Дык што там з праўдай, прафесар? (да Кенгура) Колькі там, дзевятнаццаць: дзевятнаццаць?
Кенгур: Так. Увага, я падаю (падача).
Арыёні (усхвалявана): І вось: адначасова нараджаюцца дзве праўды... (да Аблівіі, паказваючы нешта праз акно) Бачыш, там! Ах, калі б не гэтае акно, калі б ведаць, хто гэта!
Гарпадатэ (да Арыёні): Кажаце, прафесар, блізняты? Нічыя – гэта значыць блізняты?
Аблівія (зачаравана, ціха): Калі б ведаць? Тады што, Ральф?
Арыёні: Вось ты ведаеш, што ўвогуле можа быць?
Аблівія (няўпэўнена хітае галавой): Я думаю...
Арыёні (узбуджаны, паўтарае): Рыза, ты ведаеш, што ўвогуле можа быць? Ты калі-небудзь думала пра тое, як гэта пагрозліва і цудоўна, што можа быць абсалютна ўсё! Ну што, Рыза? Канец свету? А калі пачатак? А калі хаця б пачатак нашага жыцця ў сапраўдным свеце? (узнёсла) Не. Досыць ужо глядзець на ўсё праз шыбы! (кідаецца да акна).
Аблівія (спалохана): Што ты робіш, Ральф?
Арыёні (рэшткі ўзнёсласці): Досыць. З мяне досыць. Урэшце я павінен яго адчыніць! (раптам ачомваецца, іранічна) Чуеш, я адчыняю акно!
Аблівія (не заўважаючы іроніі): Ральф, скажы, прашу цябе, што можа быць?
Арыёні (зноў узбуджана): Усё. Літаральна ўсё. Гэтае састарэлае жыццё можа ўрэшце нас нагнаць, і тады мы, Рыза, мы над ім... заваладарым... Тады я змагу быць... нават... дыктатарам!
Аблівія (агаломшаная і захопленая): Ральф!
Урэшце Ральф Арыёні адчыняе акно. Жудасны бляск, крык і гармідар урываюцца з паветра ў пакой. Гарпадатэ і Кенгур, шыкоўныя мужчыны, у белых тэнісных штанах, бесперастанку гуляюць, не чуючы шуму горада, захопленыя белым цэлюлоідным шарыкам, размазаным палётам у доўгую стужку.
Аблівія (злёгку зачараваная, ціха): Раней ты гаварыў пра гэтую праўду, як... Сакрат... а цяпер ты зноўку такі неверагодна сучасны, такі проста немагчыма сучасны, што...
Арыёні (зусім іначай): Праўда?
Аблівія (мякка, далікатна): Акурат... так... Усё нашае каханне – такое цудоўнае і скандальна сучаснае.
Арыёні (яшчэ іначай): Ты першая павінна была прачуць гэта, Рыза. У параўнанні з іншымі людзьмі я заўсёды ёсць і мушу быць анахранічным на столькі гадоў, на колькі ўсё гэта спазняецца. Але сёння, Рыза... Насуперак усяму, нешта мне гаворыць, што сёння...
Аблівія: Што сёння?
Арыёні: Што нарэшце свет зробіць вялікі скачок і нагоніць нас усіх... тады ў такім сучасным свеце я змагу быць...
Аблівія (апантана): Ральф... Ральф...
Цішыня. Стук шарыка і рэвалюцыйны гармідар з вуліцы).
Кенгур (да Гарпадатэ – гучней, раптоўна): Чуеце, майстра?
Аблівія (“абуджаючыся”): Ах, вось і вы нарэшце пачулі што-небудзь, апрача свайго тэнісу. Акно адчынена ўжо добрыя хвілін пяць... Пабла... Прафесар кажа, што гэтая рэвалюцыя...
Гарпадатэ (нецярпліва): Што мне да гэтай рэвалюцыі, халера яе бяры! (да Кенгура) Канечне, чую... Трэснуў апошні шарык у гатэлі “Марока”... спыняем гульню. Пакажыце мне, чэмпіён (падыходзяць адзін да аднаго. Кенгур дае шарык Гарпадатэ. Гарпадатэ аглядае яго з усіх бакоў, шукае, дзе ён трэснуў, машынальна чытае надпіс).
Гарпадатэ (чытае): Чэмпіён... (падымае голаў). Фірма шарыкаў “Чэмпіён”... але нешта я не бачу трэшчыны...
Кенгур: Лік дзевятнаццаць: дзевятнаццаць. Мы яшчэ павінны разыграць гэтую пару ачкоў.
Гарпадатэ: Тады працягваем... Ваша падача!
Кенгур: У-ва... (падаé).
Арыёні: (высунуўшыся з акна, на хвілю паварочваецца) Што? Зноў гуляюць? Але ж, здаецца, у іх трэснуў шарык (глядзіць на вуліцу). Ах, каб толькі ведаць, хто яны такія! (звоніць)
Аблівія (да Гарпадатэ): Пабла, падумай толькі... (патэтычна) У цябе ж самога калісьці была маці, гонар, ідэя...
Гарпадатэ: Ха, а цяпер у мяне ёсць пара бзікаў! Дзевятнаццаць: дзевятнаццаць, чэмпіёне! Лягчэй па шарыку!
На званок Арыёні ўваходзіць хлопец-ліфцёр.
Хлопец: Нехта званіў?
Арыёні: Так, я званіў... Даражэнькі, можа, ты мне ўрэшце скажаш, што гэта за яны… (паказвае на акно) ну, тыя?
Хлопец (ажыўлена): Яны ідуць атакаваць паўднёвы мост. Штурмавая група. Іклота... Іклот Ільфарэ абвясціў, што... кожны... ах, ад вакзала да “Марока” літаральна два крокі... калі яны прыйдуць сюды...
Арыёні: Што? Ты так гаворыш, што я нічога не разумею... Што там такое?
Хлопец (на фоне ўсё мацнейшага крыку нахабнага дэмагагічнага натоўпу): Хто нас не разумее – не разумее голасу народа, а народ – гэта не мастак, каб мець права быць незразуметым... Калі вы нас не разумееце...
Арыёні (уражаны): Мы – вас? Ліфцёраў? (вокрыкі пад акном, высоўваецца) Але ж яны бяруць у аблогу нашае “Марока”!!!
Хлопец: Дзе? (высоўваецца) Ах, так! (падскоквае) Гатэль ужо ў нашых руках. Няхай жыве Іклот Ільфарэ!
Арыёні (хапае хлопца за плячо): Слухай, што ты гаворыш? Скажы, чаго хоча гэты Іклот!
Хлопец (вырываючыся): Ну-у-у! Гэта ж ён хоча! Яго і пытайце! Пусціце! Гатэль ужо ў нашых...
Арыёні (па-ранейшаму яго трымаючы): Чаго хоча Іклот Ільфарэ?
Хлопец: Хоча? Ну, рознага... рознага... Зараз прыгадаю! Ага! (дэкламуе) Іклот кажа: Наша гісторыя штурхае чалавека ў спаборніцтва з машынамі, прымушае кожнага зрабіцца богам, падвоіць і патроіць сілы для спрэс вусцішнай працы. Для працы пад пагрозай страты арыентацыі ў стыхіі жыцця. Калі паміж фізічнай рэчаіснасцю, створанай машынамі, і паняткавай ці псіхічнай, выпрацаванай намі, з’явіцца шчыліна... прорва – то ў ёй загінуць усе не-багі, чужыя рэчаіснасці нашага народа. І гэта будзе новая тарпейская скала, якая абароніць народ ад дэгенерацыі... (Заікаецца, чырванее). Забыўся, штосьці яшчэ ў канцы было...
Арыёні: Але ж, напрамілы бог, гэта ж той самы вар’яцкі машынізм! Такія эксперыменты! Разумееш?
Хлопец: Што мне тыя эксперыменты?.. Гэта іхняя галава і ўвогуле іхняя справа... і няхай там... мы ж перамагаем, і гэтага досыць... пусціце... Яны ўжо ў самім “Марока”! (вырываецца і выбягае)
Арыёні: Так. Цяпер я ведаю. Іклот Ільфарэ. І яны ўжо ў “Марока”, Рыза!
Аблівія (да Гарпадатэ): Пабла, няўжо ты знарок... Мне сорамна, я зараз згару ад сораму... Пабла!
Гарпадатэ (да Аблівіі): Зараз... зараз... (да Кенгура) У нас дзевятнаццаць: дзевятнаццаць. Пра што вы кажаце, прафесар, што яно ў нашых руках? (да Кенгура) І вы, чэмпіён, пачынаеце так – скоса, нібыта сланом?
Арыёні: У іхніх руках, а не ў нашых, майстра!
Кенгур (з прастадушнай зласлівасцю): Якая розніца, у чыіх? Досыць таго, што ў гэтых руках, апрача нас, ёсць таксама рацыя і праўда, бо, як вы кажаце, яны перамаглі.
Арыёні (падступна і весела): Вы хочаце мяне перамагчы маімі ўласнымі жартамі? Лепей вам гэтага пазбегчы, чэмпіён, бо я таксама мог бы пераплюнуць вас, згадаўшы вашы рэкламныя здымкі.
Кенгур (да Гарпадатэ): А вось так? (падразае)
Гарпадатэ: Вазьму і так (прымае, але ўсляпую адбівае ў бок Аблівіі).
Кенгур (амаль адначасова): Па дзевятнаццаці. Во ўмазаў! (шарык трапляе ў Аблівію, якая стаіць ля акна).
Гарпадатэ (не валодаючы сабой): Лавіце яго!!! Гэта апошні!!!
Аблівія (нахіляецца і хапае яго ў руку. Аўтаматычна глядзіць на яго і чытае): Чэмпіён... (гэтаксама, здаецца, аўтаматычна падыходзіць да акна і выкідае яго на вуліцу).
Гарпадатэ: Рыза, ты ашалела? Гэта ж быў апошні, Рыза!
Кенгур (тупа агаломшаны): У боксе немагчыма ўявіць такую сітуацыю!
Аблівія (абурана): Ах! (маўчыць, штучна ўсміхаецца) Я выпадкова.
Гарпадатэ (узбуджана): Як гэта – выпадкова? Падумай, у якую ты мяне ставіш сітуацыю, было па дзевятнаццаць (падыходзіць) Рыза, ты хлусіш! Ты выкінула яго наўмысна...
Аблівія (няўпэўнена і ненатуральна):Я ж кажу – я выпадкова...
Гарпадатэ: Я хачу ведаць праўду! Я на яе асабліва ласы... Навошта ты хлусіш, Рыза?
Аблівія (урэшце выбухае): Ах, праўду? Ну дык добра, будзь сабе асабліва ласым... Я скажу табе праўду. Калі хочаш, дык не толькі пра шарык, але і нашмат больш, пра сябе, пра нас – усё.
Гарпадатэ: (загаворваючы ёй зубы): Ты мне хочаш зубы загаварыць, Рыза, хочаш мне загаварыць зубы, каб не сказаць праўды пра шарык (раз’юшана). Я хачу, каб ты сказала праўду пра шарык, толькі пра шарык – ясна?
Аблівія: Не. Я табе зубы не загаворваю. Але гэта вялікая справа: рэвалюцыя! Трэба ёй неяк аддаць пашану! (глядзіць на Арыёні) Бо гэта нібыта яшчэ адно стварэнне свету, разумееш, гросмайстар у шахматах, але таго свету, які існуе дагэтуль.
Гарпадатэ (іранічна): Ну дык менавіта... Я і чакаю гэтага новага свету... (нервова) Але гаворка не пра тое! (раз’юшана) Мне патрэбны шарык!
Кенгур: Няма тут з чаго рабіць канец свету, майстра, партыя амаль скончылася, і я яе выйграў. Вы прайгралі, майстра.
Гарпадатэ (ледзь стрымліваючы раз’юшанасць): Рыза, рабі зараз што хочаш, але мне патрэбны тэнісны шарык.
Аблівія: Пабла, зразумей... Падумай! хвілінку... (адступае) А зрэшты, адкуль я табе яго зараз вазьму?
Кенгур: Згадзіцеся, вы прайгралі, майстра... бо я акурат ішоў першы ў гэтай партыі!
Гарпадатэ: Магу пагадзіцца на нічыю... але калі вы мне прапануеце...
Кенгур (перабіваючы): Але я не згодны. Спачатку зраўняйце лік, і толькі потым можа быць нічыя.
Гарпадатэ (да Аблівіі): Рыза! (раз’юшаны) Рыза!..
Арыёні (на імгненне прымаючы культурную, гуманную паставу гумарыста): Спадарства, ваша бездапаможнасць мяне трохі весяліць (да Гарпадатэ). Ці гулялі вы, майстра, калі-небудзь у шахматы без шахмат?
Гарпадатэ (пачынаючы разумець): Ну натуральна. Заўжды, толькі калі вельмі спяшаўся. Апошні раз я нават гуляў так з сынам майго светлай памяці папярэдніка, гросмайстра Карла Дора... Але прычым тут гэта?
Арыёні: Вельмі нават прычым. Бо ці нельга ўрэшце тое ж самае зрабіць з настольным тэнісам?
Кенгур (няўцямна): Як гэта – у настольны тэніс без шахмат?
Арыёні: Ну не, гэта ўжо занадта, чэмпіёне. Але, напрыклад, у настольны тэніс без шарыка…
Гарпадатэ: Як?! Што вы кажаце?
Аблівія (пляскае ў далоні): Ах, гэта цудоўна, Ральф! У табе сапраўды ёсць нешта (задумваецца) ад Сакрата... (бант з’язджае з яе галавы і падае долу, Аблівія падымае яго і трымае ў руках).
Кенгур: Калі б быў шарык, то, прызнаюся, я б сыграў.
Арыёні: Але яго няма.
Гарпадатэ (да Арыёні): У вас дар пераконваць. Адчуваю, гэта будзе вялікі матч! Вялікі, бо без дэкарацый (падыходзіць да стала). Гэта ж сапраўды ў тэніс заўсёды гуляюць без шарыка, толькі інтуіцыяй. Шарык – гэта саступка гульцоў перад публікай, бо ён уласна і ёсць дэкарацыяй.
Аблівія (усё больш захоплена): Божа, Божа, як гэта цудоўна, тое, што ты кажаш, Пабла. У табе сапраўды ёсць нешта (задумваецца) ад Сакрата. Гэты бант...
Арыёні (культурна, але з зайздрасцю і крытычна): Ах, бясспрэчна, вашыя афарызмы, калі б яны датычылі не настольнага тэнісу, а сацыялогіі ці палітыкі… (змаўкае)
Аблівія (перахоплівае ініцыятыву): А найперш філасофіі. Ральф (задумваецца, падыходзіць да Арыёні) Ральф, я сапраўды перастаю ўсё гэта разумець… але пакуль што яшчэ ведаю, што ты геніяльны… (уручае яму бант як узнагароду)
Гарпадатэ: Насамрэч, смелая ідэя. Зараз мы яе выпрабуем… Ну што, па дваццаці, чэмпіён?
Кенгур (смеючыся): Так. Нарэшце я магу лупіць з усяе моцы. Увага, я падаю. (падаé)
Гульня толькі ракеткамі, адныя рухі. Яна надзіва пластычная і адначасова амаль музычная, хоць і адбываецца ў абсалютнай цішыні.
Аблівія (зачаравана, ціха): Як яны таямніча гуляюць, Ральф… Такое адчуванне, што мы ўсе на спірытычным сеансе.
Арыёні: Ты ўжо пачынаеш верыць, Рыза, што новая рэчаіснасць сапраўды нас нагоніць?
Кенгур (крычыць): Прайшоў!!! Майстар забыўся, што мае цяперашнія падачы і над сланом бы прайшлі, а тым больш над гэтай сетачкай.
Гарпадатэ: А вось вам! (зразае, прыгожа падскокнуўшы) Па дваццаці (з вуліцы новая чарга выкрыкаў і стрэлаў: Аблівія і Арыёні ўзбуджаныя i засяроджаныя, майстры гуляюць далей).
Аблівія (прыгадваючы): Ральф, злітуйся! Зноў усё тое ж самае: там, у горадзе, адбываецца рэвалюцыя, а тут яны гуляюць сваю партыю ў тэніс… Ральф, што ты зрабіў?
Арыёні: Ах, як жа ты нічога не разумееш, Рыза! Цяпер, калі яны занялі “Марока” – мы ўсяго толькі іх вязні…
Аблівія: Гэтага Іклота Ільфарэ?
Арыёні: Калі б яго аднаго! Але ж не, значна горш – ягонай хеўры! А персанал “Марока”, шукаючы ў іх ласкі, можа нават выдаць ім, што мы замежнікі.
Гарпадатэ (гучней): Аўт! Не было лініі, я вяду!
Гуляюць далей. Цішыня. Апранутыя ў белае чэмпіёны свету, загіпнатызаваныя пустэчай, з ракеткамі, што адбіваюць нябачны шарык, засяроджана, таямніча рухаюцца ля стала. Арыёні забывае і прымае прышпілены да халата бант за ружу. На лесвіцы за дзвярыма чуваць крокі. Арыёні прыслухоўваецца.
Аблівія: Выдаць нас?
Арыёні (удаючы ўсмешку, відавочна аўтаматычна): Мая ружа так цудоўна пахне (безуважна нюхае бант, прыслухоўваючыся да крокаў на лесвіцы).
Аблівія (здзіўлена): Ружа? (здагадваючыся) Ага! (паўза) І нават без шыпоў!
Крокі дасягаюць дзвярэй. Уваходзіць Базарні і ўзброеныя людзі Іклотa.
Базарні (да тых, хто знаходзіцца ў зале): Рукі ўгору! (глядзіць на чэмпіёнаў свету, якія ў рассеянасці гуляюць яшчэ хвілю) Што? Што? (чэмпіёны ачомваюцца, адпускаюць ракеткі, становяцца з рукамі дагары).
Базарні (да ўсіх): Я хачу, каб вы выдалі мне кіраўніка агентуры. Вам і так канец! (усе засяроджаныя, здушаныя, пануе бязладнае маўчанне. Да Арыёні) Што вы так маўчыце, халера вы ясная!.. Гэта вы і ёсць той правадыр?
Арыёні (словы захраслі ў горле. Рухае рукой, нібыта кажа: як гэта?)
Базарні: Ну? Бо я за такое канспірацыйнае маўчанне ўсіх тут расстраляю! (па нібыта ўкапаных у зямлю вязнях прабягаюць дрыжыкі. Яны бляднеюць і далей маўчаць). Паўтараю апошні раз, калі не скажаце, хто гэты чэмпіён…
Кенгур (хістка ступаючы два крокі да Базарні, нейкім замагільным голасам): Чэмпіён? Але ж я чэмпіён…
Базарні: Ах, вы? (з палёгкай) Нарэшце… (капрызіць) Але нават і тут д’ябальская таямнічасць… маскіроўка… Бо вы тут акурат найменш з усіх падобны да правадыра ўсёй агентуры… (Арыёні робіць жэст рукой, але не наважваецца перарваць). Калі і ваш Тэнеруа замаскіраваны гэтаксама добра, то ён, відаць, выглядае, як немаўля або максімум – жанчына… (“подленька”, “пахабна” смяецца) ха… ха…
Кенгур (не разумее, нібыта “не сваім” голасам): Але я сапраўды… я толькі чэмпіён… нічога болей.
Базарні (паблажліва): Ох, дык я ж і не сцвярджаю, што вы гэты самы Тэнеруа (сувора). Досыць таго, што тут вы самы галоўны. (Усе ўздыхаюць з палёгкай – спакойна і без пратэсту. Далей стаяць ля стала і ля акна, як і перад гэтым).
Кенгур (усё яшчэ “не сваім” голасам): Я звычайны, просты баксёр…
Базарні (нецярпліва): Досыць гэтай сціпласці, халера! Вы чэмпіён, пра якога адсюль выкінулі паведамленне. Гэтага дастаткова, каб загінуць… (усе наэлектрызаваныя, нібыта па іх прабег ток. Гэта той самы рух фізічнага здзіўлення).
Арыёні: Паведамленне?
: storehouse -> authors
authors -> 1547 — пасля 1590 Хроніка польская, літоўская, жамойцкая і ўсёй Русі
authors -> Саламея Пільштынова
authors -> 1547 – пасля 1590 Пра пачатак, паходжанне, адвагу, рыцарскія і дамовыя дзеі слаўнага народу літоўскага, жамойцкага і рускага
authors -> Эдгар Алан По Філасофія кампазіцыі
authors -> Ўільям Батлер Ейтс / William Butler Yeats
authors -> Хітрамудры ідальга Дон Кіхот Ламанчаскі
authors -> Хорас Ўолпал (Horace Walpole) 1717—1797 Замак Отранта
authors -> Чарлз Кослі (Charles Causley) 1917—2003 Прывіды Мілерз-Энда
authors -> Обры Бёрдслі/ Aubrey Beardsley 1872 – 1898
authors -> Жэрар дэ Нэрваль/ Gérard de Nerval


  1   2   3


База данных защищена авторским правом ©vuchoba.org 2019
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка