Самае маленькае зернейка



Дата канвертавання19.06.2016
Памер12.71 Kb.
САМАЕ МАЛЕНЬКАЕ ЗЕРНЕЙКА
Ніхто не ведае, як гэта здарылася, але сярод вялікіх і бліскучых зярнят жыта апынулася чорнае зернейка, такое маленькае, што яго з цяжкасцю можна было разгледзець. Земляроб кінуў прыгаршню зярнят у разворананую зямлю. Зярняты жыта з годнасцю размясціліся ў сваіх ложках у духмянай, пладароднай зямлі. Але калі туды трапіла чорнае зернейка, усе астатнія зярняты пачалі смяяцца.

- Правальвай, бескарысная брыдота, - бурчала вялікае зярно жыта, на якое ўпала маленькае зернейка.

- Прабачце, калі ласка, - прашаптала зернейка, - мне вельмі шкада.

- Гэта самае смешнае зерне, якое я калі-небудзь бачыла, - мармытала дзікая цыбуля.

Маленькае зернейка было вельмі гэтымі кплівымі галасамі. Але пакуль іншыя зёрны ляніва валяліся, здзекваючыся з яго, зернейка тут жа пусціла карані ў вільготнай глебе. Зіма была вельмі цяжкой для яго. Іншыя зёрны атрымлівалі асалоду ад духмянай зямлі, гулялі ў карты, разгадвалі красворды, каб як-небудзь прабавіць час. А маленькае зярнятка капіла час.

Надышло лета. Людзі, што ішлі па сцяжынцы ля поля, спыняліся і здзіўлена паказвалі адзін аднаму высокае, пышнае дрэва, якое ўзвышалася над жытам. Аднойчы сонечнай раніцай там праходзіў Ісус. Ён размаўляў са сваімі сябрамі, але, калі падышоў да дрэва, спыніўся і ўважліва на яго паглядзеў. Вераб’і перасталі чырыкаць, і нават вецер, які, гуляючы, шумеў у жыце, што спела,і гнуў траву ў яры, - сціх. Ісус ведаў, колькі намаганняў прыклала зернейка зімой, і хацеў узнагародзіць яго за тое, што яно верыла ў свае сілы. Ён сказаў: “Паглядзіце на зярно гарчыцы: яно хаця меншае за ўсё насенне, але, калі вырасце, бывае большым за ўсе злакі і становіцца дрэвам, так што прылятаюць птушкі нябесныя і хаваюцца ў яго галінах”.



Жыта, якое чакала, што яго пахваляць, амаль засохла ад зайздрасці. А маленькае зернейка дзесьці там, у зямлі, памірала ад радасці.




База данных защищена авторским правом ©vuchoba.org 2019
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка