Рыгор Барадулін Божа, паспагадай усім



Дата канвертавання29.11.2016
Памер36.51 Kb.
Рыгор Барадулін
Божа, паспагадай усім...
Божа, паспагадай усім -

I магутнаму, і слабому,

I відушчаму, і сляпому,

Каб у згодзе жылося ім.


Божа, паспагадай усім,

Каб вайной не йшоў брат на брата,

Каб ржавела сякера ў ката,

Каб вячэраю пахнуў дым.


Божа, паспагадай усім,

Каб цяплелі пагляды людскія,

Каб у старца не кралі кія,

Нічыіх не кралі радзім.


Да любові, да чысціні,

Да святла, да святога ўлоння,

Усявышні, і заўтра і сёння

Заблуканыя душы вярні!


* * *
Заспаная раніца мжыстая,

На фарбы і гукі скупая.

Нібыта сцяжынаю мшыстаю,

Прыціхлай зямлёю ступаеш.


I вёдры прыглушана бразгаюць

Каля адсырэлае студні,

Лісцёваю дыхае брагаю,

Пакутуе восень застудай.


Цыбатай нагой жураўлінаю

Імшарамі верасень крочыць.

Ад кіслых прысмак журавінавых

Заплюшчыла сонца вочы.


Цвітуць успаміны верасам.

Няяснае мроіцца-сніцца.

I моцна жадаецца-верыцца,

Што ўсё да паўдня праясніцца.


НЕРУШ

Неруш ранішні –

роднае слова,

Мне шукаць цябе,

покуль гляджу,

Пад зялёным крылом верасовак,

Пад крысом

і спякоты й дажджу.

Слова,

што як нарог для ратая,



Як для ластаўкі –

стромы вільчак,

Ад якога на небе світае,

Ад якога яснее ў вачах.

А пашчасціць – натрапіцца неруш,–

Зазвіняць недзе промні наўзбоч.

Неруш свой

панясу я аберуч,

Як слязіну з матуліных воч.
Ад абразы,

ад позірку злога,

Шлях заблытаўшы для наслання,

Неруш ранішні –

матчына слова,

Мне, як бору,

цябе засланяць!

* * *


Пакуль жывеш, развітвайся з жыццём

Штогодна, штогадзінна, штохвілінна,

Твой кожны дзень,

Забраны забыццём,

Лічы сваім найбольшым адкрыццём,

Ты — з дрэва часу

Кволая галіна.

Штодня вядзі з самім сабою бой,

Каб клопаты цябе не пахавалі,

Жыві надзеяй,

Мараю слабой,

Што свет трымаецца

Адным табой —

3 ракі ўсёзабыцця — намерам хвалі.

Старайся не ў дзяльбе,

А ў малацьбе,

Каб вымалаціць з цемрачы праменне.

Ляж зморшчынкай

Ва ўсмешцы на ілбе,

Каб недзе ўспомніла жыццё цябе,



У незваротнай вечнасці —

Імгненне.

* * *
Яна адна,

Зямля вякоў,

Адкуль

Жыццё пачатак брала



Шчырай верай.

Здалёк відна

Зямля бацькоў,

Матуль,


Дзе песня б'ецца

Перапёлкай шэрай.


У курганах,

Што выраслі з былін,

Спачылі

З поля подзвігу ратаі.



У туманах

Тугі спрадвечны клін

На гнёзды шчасця

Выраі вяртае.


Краса ўзышла

Аднойчы назаўжды,

Закрасавала ў душах

I ў паглядах.

Прамень святла,

Струмень жывой вады

Закаласіўся

На ачахлых лядах.


Світання сцяг

Над цемрывам начы

Расчырванеўся

Радаснаю стомай,

I на губах,

Крамяна пахнучы,

Застаўся яблык

Ранішняй аскомай.


На смерць ішлі

За гэтую зямлю,

За гэтую красу,

За сцяг світання

Сыны зямлі,

Каб засланіць раллю,

З якой нязломнасць

Збажыною ўстане.

Пакуль у нас

Пяшчотаю матуль

I рупнасцю бацькоў

Сагрэты далі,

Не посвіст куль,

А галасы зязюль

Лічыць гадоў чароды

Не прысталі


Мая мова

Сцвярджаюць гісторыкі і мовазнаўцы,

Што паступова сціраюцца грані нацый

І, нібыта як перажытак,

аджыць павінна абавязкова

Мова маці маёй – беларуская мова…

Што мне, як імя ўласнае, блізкая і знаёмая,

Што па жылах маіх цячэ

і сонным Сажом і Нёманам.

Я чакаю часіну сябрыны людской,

Але не згаджуся, што родныя мовы луской

Былі на рыбіне чалавецтва,

Якая ў вечнасць плыве акіянам вечнасці.

Галеюць увосень гаі-касмачы,

Па вясне расціскаюць лісты

Свае кулачкі маладыя.

І калі нават мова мая замаўчыць,

То не зробіцца мёртвай латынню.

Словы, дзе кожны гук

Азяблай сініцай цінькае,

Не стануць тэрмінамі медыцынскімі.

Гэтыя словы

Павінны вывучыць будуць нанова,

Каб даведацца,

Як Русь мая, белая

Ад вясновай наквеці

І касцей няпрошанай набрыдзі

З-пад чарапастых свастык,

Вольнай воляй сваёй даражыла,

Як з братамі і сёстрамі

Шчыра дружыла.

Калі мова мая

Уліецца ў агульны людскі акіян –

Пацячэ ў ім, стрыманая,

Цёплым Гальфстрымам.

І будзе мне сэрца грэць

Кожным ашчаджаным словам,

Бо як жыта спрадвечная



Беларуская мова!.




База данных защищена авторским правом ©vuchoba.org 2019
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка