Роля чацвёртага запавета ў гістарычным услаўленні Суботы цэрквамі Божымі [170]


Прымяненне гэтых асобых элементаў у дактрынах ранніх цэркваў



старонка3/9
Дата канвертавання15.05.2016
Памер0.62 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9

Прымяненне гэтых асобых элементаў у дактрынах ранніх цэркваў





Ранняя царква была выключна ўнітарыйскай. Гностыкі і модалісты не лічылі сябе часткаю Царквы. Не існуе ніякіх доказаў, згодна якім Хрыстос, Апосталы, а таксама іх вучні былі б калісьці бінітарыямі або трынітарыямі. Сапраўды, гэта ўпаўне відавочна, што дактрына трынітарыянства была развіта з вядомага бінітарызма так называемых хрысціян чацвёртага стагоддзя. Царква, трымаючая Суботу, да гэтага перыяду часу, ці, на самай справе, да Рэфармацыі, прыкладна адзінаццаць стагоддзяў пазней, ніколі не падтрымлівала трынітарскую пазіцыю, а таксама яе папярэдніка – бінітарызма. Фактычна, бінітарызм прыйшоў з модалізма, які рэпрэзентуе дактрыну паклоннікаў рымлянскага бога Аціса (гл. працу Узнікненне Ражства і Вялікадня) (№ 235).

Гістарычнае сведчанне і праследаванне Цэркваў




Ранняя Царква




З сачыненняў Ірэнея (і яго папярэдніка Палікарпа) мы ведаем, што ён і Царква былі, галоўным чынам, унітарыямі, што яны верылі ў тое, што Хрыстос быў назначаны Элахімам і што выбраныя маглі стаць элахімамі гэдак жа сама, як Хрыстос быў сумесна з Богам. Яны верылі, што выключна Бог існуе вечна і што Ён не мае сучаснікаў. Гэта ўнаследавана ад Захарыі 12:8 і маецца таксама ў працы Супраць ерасяў.
Ірэней (Against Hertesies, III, VIII, 3) гаварыў пра Бога наступнае:
“Па Яго загаду яны былі ўтвораны; Ён казаў і яны былі зроблены. Чым Ён загадваў? Несумненна, Словам, з дапамогаю якога ўтвораны нябёсы, а духам вуснаў Яго – усё воінства іх. (Псалом 32:6)”.
Ірэней лічыў, што:
“Гэта ясна даказана, што ні адзін прарок, а таксама ні адзін апостал ніколі не назваў ніякага другога Бога і не зваў ніякаго другога Госпадам, за выключэннем ісцінага і адзінага Бога… Аднак усё створанае з’яляецца розным у адносінах Таго, хто стварыў гэта, гэдак жа як прыгатованае Ім адрозніваецца ад Прыгатавіцеля. У адносінах да сябе ён не выступае Тварцом. Ён – зне пачатку і канца, і зне недахопаў. Ён – самадастатковы і адначасова працягваючыйся. Ён усім другім падараваў найбольш ісціны фенамен – існаванне; усё існуючае ўтворана Ім.” (ibid.).
Ірэней расшырыў здольнасці станаўлення Богам (theos або elohim) таксама на Логас, які таксама з’яўляецца розным у адносінах да другіх створаных фенаменаў (ibid.). У раздзеле VI кнігі III ён ужо абаснаваў і пазіцыю Бога, і Сына, і тых прынятых у якасці тэояў або элахімаў, і ўсіх сыноў Божых.
“Пагэтаму ніякі другі – ні Святы Дух, ні апосталы, ні хто-нібудзь іншы, які не прадстаўляе Яго, непрыменна і абсалютна не можа быць названы Госпадам у якасці Бога, за выключэннем Яго самога. Яны ніколі не павінны называць па імені асобнай асобы Госпада, за выключэннем толькі самога Бога Айца, які гасподствуе над усім, і Сына Яго, які атрымаў уладу над усім існым ад Свайго Айца. Як гаворыцца ва ўрыўку: “Сказаў Гасподзь Госпаду майму: сядзі побач са Мною, пакуль пакладу ворагаў Тваіх да падножжа ног Тваіх” (Псалом 109:1). Тут (у Свяшчэнных Пісаннях) прыводзіцца зварот Бацькі да Сына, які перадаў Яму язычніцкае наследства і падпарадкаваў яму ўсіх сваіх непрыяцеляў…”
Ірэней працягваў сведчыць, што пра Святы Дух, будучы Госпадзямі, гаварылі абодва – і Бацька, і Сын. Ён лічыў, што іменна Хрыстос меў размову з Аўраамам да знішчэння Садома, што Ён атрымаў (ад Бога) уладу звяршыць суд над Садомай за яе грахоўнасць. І гэта (наступны тэкст):
“Дэкларыруе некаторыя ісціны: “Прэстол Твой, Божа, навекі; жэзл праваты – жэзл царства Твайго. Ты ўзлюбіў праўду і ўзненавідзеў беззаконне; і пагэтаму памазаў Цябе, Божа, Бог Твой” (Псалом 44:7–8). На Дух указваюць абодва (з іх) пры дапамозе слова Божыя (тэос або элахім) – абодва: і той, які памазаны як Сын, і Ён, каторы памазаны таму, што з’яўляецца Айцом. І зноў: “Бог стаў у сонме багоў; сярод багоў прамовіў суд” (Псалом 81:1). (Тут) гэта адносіцца да Айца і Сына, і да тых, якія атрымалі ўсынаўленне; аднак іменна царква выступае сінагогаю Божай, Богам, якім з’яўляецца сам Сын. Яна таксама сабрана Ім, і ў адносінах яе зноў зацверджана: “Бог багоў, Гасподзь, заглаголіў і заклікае зямлю, ад усходу сонца да заходу” (Псалом 49:1). Хто маецца на ўвазе пад імем Бога? Ён, пра якога сказана: “Градзе Бог наш, і не моўчкі: прад Ім агонь паядаючы, а вакол Яго моцная бура” (Псалом 49:3), і з’яўляецца Сынам, які прыйшоў, каб маніфеставаць людзям, і які сказаў: “Я адкрыўся не васпрашаўшым пра Мяне; Мяне знайшлі не іскаўшыя Мяне” (ад Ісайі 65:1). Але пра якіх багоў (ён гаварыў)? (Пра тых), у дачыненні да якіх ён сказаў: “Я сказаў: вы – богі, і сыны Усявышняга – усе вы” (Псалом 81:6). Несумненна ў адносінах тых, якія атрымалі міласць “усынаўлення, якім усклікаем: Аbba, Oтчэ!” (Рымлянам, 8:15). (Against Heresies, Вк. III, Сh.vi, ANF, Vol. 1, pp. 418–419).
У гэтым няма сумнення, што Ірэней меў субардынацыянісцкі пункт погляду ў адносінах Бога і расшырыў тэрмін Бога (як тэой ці элахім) да такога аб’ёму, што ўтрымліваў у сабе яшчэ Сына і ўсіх усыноўленых. Гэта, пэўна, унаследавана, па крайняй меры, ад Захарыі 12:8. Ён, здаецца, тут паказвае, што іменна Хрыстос сабраў выбраных. Аднак мы са Свяшчэннага Пісання ведаем зусім адваротнае: што гэта быў той Бог, які перадаў выбраных Хрысту ў такім жа парадку, у якім яны былі сабраны (Ад Іаана 17:11–12; Яўрэям 2:13, 9–15). Асобнае ўжыванне тэрміна для абазначэння цялесных выбраных можа выступіць у якасці некарэктнага прымянення з боку Ірэнея. Верныя Нябесныя Палкі таксама ўключаны ў савет разважлівых (Адкравенне 4&5). Такім чынам, лаяльныя Нябесныя Палкі таксама з’яўляюцца духавенствам Бога.
Дадзеная пазіцыя разгледжана ў працах: Ранняя тэалогія Бога (№ 127), а таксама Аб бяссмерці (№ 165). Важна таксама разумець, што дактрына неўміручасці душы лічыцца бязбожнай і кашчунніцкай дактрынай. Гэты пункт погляду абапіраецца на палажэнне, згодна якому нават тады, калі богаслужэнне Нядзелі пачало навязвацца цэрквам, як такое, па сведчанню Юсціна Мучаніка, было ў 150-м годзе нашай эры, мы ўсё ж можам убачыць, што дактрыны Бога і нядзелі былі цэнтральнымі і ім не чыніліся перашкоды. Такім чынам, Субота была забаронена ў час ранніх стадый – да вучэння пра Бога і нядзелю. Гэта была супрацьлегласць у адносінах да пазнейшай пазіцыі вучэння пра Бога, якая ставілася пад сумненне ў адносінах да пазіцый Суботы і дактрыны пра душу.
Андэрс Нігрэн (Anders Nygren) Agape and Eros, Tr. by Philip S Waston, Harper Torchbooks, New York, 1969) разумеў сэнс вечнага жыцця ў цэрквах, калі сказаў наступнае:
“Старажытная царква адрознівалася ад эллінізма больш усяго сваёй верай у Нядзелю. Хрысціянская традыцыя зацвердзіла “Уваскрэшанне цела”, якую апалагеты супрацьпаставілі дактрыне “бессмяротнасці душы” эллінізма. Антытэзіс быў асэнсаваным і праднамераным, таму што ні па аднаму другому пытанню не было такога моцнага супраціўлення эллінічнаму духу, адчувальнага яшчэ з ранніх хрысціян. Апалагетам платанічная, эллінічная дактрына бессмяроцця душы паказалася бязбожнай і кашчунніцкай – такой, якой яны павінны нападаць і якую неабходна знішчыць у першую чаргу (Justin, Dial. 1xxx.3–4).
У гэтых адносінах ім уласцівым мота былі б словы Тацыяна: “О, грэкі, не бессмяротна, але смяротна душа сама ў сабе. Але ўсё ж ёй магчыма і не памерці (Tatian, Oratio ad Graecos, XIII. 1).
Адрозненне паміж хрысціянінам і не хрысціянінам па гэтаму пытанню было настолькі вялікім, што вера ва “Уваскрэшанне цела” магла стаць толькі як устарэлае вераванне. Той, хто верыў у “бессмяроцце душы”, такім вось чынам дэманстраваў, што ён не хрысціянін. Як сказаў Юсцін: “Калі вы звязаліся з кім-нібудзь, хто называецца хрысціянінам… і хто гаворыць, што не існуе ўваскрэшанне мёртвых, але іх душы, калі яны паміраюць, узносяцца да нябёсаў; не прадстаўляйце сабе, што вы маеце справу з хрысціянінам “. (Dial. 1xxx.4) (ibid., pp. 280–281).
Такім спосабам Царква не прызнавала бессмяротнасці душы – яны былі выключныя ўнітарыйскія субардынацыяністы. Яны не толькі былі гатовы не празнаваць Сёмуху, калі б яна тут развівалася, але, магчыма, нават выключылі з царквы кожнага, хто падтрымаў гэтую дактрыну ці любы ўяўны дытэізм з сферы гностыцызму. Адначасова Царква была вельмі талерантнай у адносінах погляда, згодна якому ерась дапускаецца, каб такім чынам дэманстраваць, хто заслугоўвае прызнанне Бога ў царквах (1 Карынфянам 11:19). Яны зрабілі гэта шляхам даследванняў (2 Цімафею 2:15, гл. KJV; RSV скажа: робіце найлепшае).
Яны лічылі, што сапраўдным Свяшчэнным Пісаннем выступае Стары Запавет, а Новы Запавет прадстаўляе сабою толькі інтэрпрэтацыю данага Пісання. Яны прызнавалі Новыя Месяцы і Святы. Адно з іх – Свята праснакоў стала тэмай дыскусіі, якая мела месца ў другім стагоддзі, калі была ўведзена сістэма Вялікадня і пачалося выцясненне Свята праснакоў, якое стала вядома як Квартадэцыманская спрэчка (гл. працу Свята праснакоў (№ 98).
Паступова Царква была падвергнута праследаванню, яна ў поўнай меры стала аўтсайдэрам Рымскай імперыі, і пагэтаму была зне дасягальнасці артадаксальнай царквы – да часоў вяртання арыянаў, якое расцягнулася ажно да восьмага стагоддзя, а пачатак мела ад заснавання Святой Рымскай Імперыі ў 590-м годзе. Праследаванні веры прадаўжаліся у перыяд часу ад 590 да 1850 гадоў, на працягу якога ахапілі ўладу і панаванне Святой Рымскай Імперыі (гл. працу Усеагульнае распаўсюджанне Цэркваў, трымаючых Суботу (№ 122).
Амерыканскі адвентызм і Царква Бога на працягу двух апошніх стагоддзяў няправільна карысталіся ЗША дадзенымі Святой Рымскай Імперыі і прароцтвам часоў, часу і паў-часу або 1260 дзён. Гэтая памылковая канструкцыя існавала як вынік няведання Еўрапейскай гісторыі, а таксама саманапаўняючага прапаведвання. Гэтае сур’ёзнае заблуджэнне аказала значныя паследствы на фальшывае прароцтва ў адносінах адвентысцкага руху 1842–1844 гадоў. А гэта, у сваю чаргу, параджала другую фальшывую дактрыну, якая была названа прэ-адвентысцкім прыгаворам (гл. працу Прэ-адвентысцкі прыгавор (№ 176).

1   2   3   4   5   6   7   8   9


База данных защищена авторским правом ©vuchoba.org 2019
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка